Βρέθηκα μετά το χωρισμό στο σταθμό, στο βαγόνι μου
Μια ζωή σε μια αποσκευή τα νεκρά όνειρά μου
Ξαφνού εκεί μες στο συγχoλισμός μια φωνή τόσο γνώριμη
Μια φωνή που γίνεται κραυγή καθώς λέει το όνομά μου
Και το τρένο ξεκίνησε κι εσύ πάλι μακριά μου
Κι ήθελα τόσα να σου πω
Πως σ' αγαπώ να σου φωνάξω
Αχ, να μπορούσα μια ζωή
Σε μια στιγμή να την αλλάξω
Κι έγραψα το σ' αγαπώ στο τζάμι
Και μόλις σ' είδα που δάκρισες
Έτρεχε το δάκρυ μου ποτάμι
Γιατί καρδιά μου άργησες
Τρέχουν οι πόλεις κι οι σταθμοί μα εσύ πάντα πλάι μου
Βλέπω τη μορφή σου, μου μιλάς σα βροχή, σαν αέρας
Θέλω να κατέβω στη στροφή μα η φωνή μου σκορπίζεται
Θέλω να κατέβω στη στροφή, δε μ' ακούει κανένας
Και το τρένο πια χάνεται σαν το φως μιας ημέρας
Κι ήθελα τόσα να σου πω
Πως σ' αγαπώ να σου φωνάξω
Αχ, να μπορούσα μια ζωή
Σε μια στιγμή να την αλλάξω
Κι έγραψα το σ' αγαπώ στο τζάμι
Και μόλις σ' είδα που δάκρισες
Έτρεχε το δάκρυ μου ποτάμι
Γιατί καρδιά μου άργησες
