Μες’ Το Πλήθος

Από το βράδυ ως το πρωί, δική μου είναι η ζωή
Κι όλο τον κόσμο κατακτώ, φίνο ουζάκι σαν ρουφώ
Όλος ο κόσμος είναι θύμα μου, σαν έχω ούζο και μεθάω
Κι οι αστυνομικοί όταν θα με δουν, μελάνι αμολάω
Ούζο όταν πιεις, γίνεσαι ευθύς
βασιλιάς, δικτάτορας, θεός και κοσμοκράτορας
Σαν το καλοπίνεις, βρε θα ευφρανθείς
κι όλα πια στον κόσμο ροζινά θα τα δεις
Δική μου είναι η Ελλάς, που στην κατάντια της γελάς,
Της λείπει το ένα της ποδάρι, που της το πιάσαν στο ζάρι
Εγώ θα γίνω παντοκράτορας, κι ο κόσμος στάχτη αν θα γίνει
Ο ένας θα μ'ανάψει το σεβντά, κι ο άλλος θα το σβήνει
Ούζο όταν πιεις...