(Τί θέλουνε τα μάτια σου...)
(Σαν κι εσένα...)
(Καμμένη γη μ' αφήσανε, αγάπες...)
Από παιδί φορτώθηκα
τη νύχτα και πηγαίνω,
με διφορούμενο χρησμό
και βλέμμα ραγισμένο.
Κι εσένα όλα σ' τα δώσανε
σ' ένα χαρτί γραμμένα,
και μες στα χέρια σου κρατάς
φεγγάρια αναμμένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Μαρμαρωμένα όνειρα
για μια ζωή μετράω,
σε χιονισμένο ουρανό
ξυπόλυτη γυρνάω.
Πώς ξεκόλλα ο άνεμος
τα αστέρια και τα σβήνει,
πώς να το ξέρεις που η αυγή
κι άνοιξη σε ντύνει;
(Τί θέλουνε τα μάτια σου...)
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
Καμμένη γη μ' αφήσανε,
αγάπες σαν κι εσένα.
Τί θέλουνε τα μάτια σου,
τα μάτια σου, από 'μένα;
