12ος Πίθηκος

12ος Πίθηκος Βιογραφικό

Ο Ιάκωβος Τσινίδης, ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο 12ος Πίθηκος, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές, διαχρονικές και επιδραστικές φυσιογνωμίες της ελληνικής ραπ και χιπ χοπ σκηνής. Γεννημένος στις 19 Μαρτίου του 1984, μεγάλωσε και ανδρώθηκε στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Εκεί, στους δρόμους και τις γειτονιές της συμπρωτεύουσας, ήρθε από νωρίς σε άμεση επαφή με την κουλτούρα του δρόμου, η οποία καθόρισε τόσο τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του όσο και τη μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. Η αδιαπραγμάτευτη αυθεντικότητά του, ο αιχμηρός, κοινωνικός αλλά συνάμα βαθιά συναισθηματικός στίχος του και η αστείρευτη, εκρηκτική του ενέργεια πάνω στη σκηνή, τον έχουν καταστήσει ζωντανό σύμβολο για ολόκληρες γενιές ακροατών που μεγάλωσαν με τα κομμάτια του.

Τα πρώτα του βήματα στη μουσική βιομηχανία έγιναν το 1996, σε μια ρομαντική εποχή που το ελληνικό χιπ χοπ βρισκόταν ακόμη σε φάση ζύμωσης και αναζήτησης ταυτότητας. Ως ενεργό μέλος της πενταμελούς ομάδας Funky Dust, άρχισε να ξεδιπλώνει το πολύπλευρο ταλέντο του, δίνοντας δυναμικά το παρόν στην underground σκηνή της Θεσσαλονίκης. Αυτό συνέβη μέσα από ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις, τις πρώτες του ιδρωμένες ζωντανές εμφανίσεις και φυσικά την ενασχόλησή του με τη δημιουργία γκράφιτι, που αποτελούσε και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αυθεντικής χιπ χοπ κουλτούρας. Οι Funky Dust δούλεψαν με ασίγαστο πάθος, κυκλοφορώντας κασέτες που περνούσαν από χέρι σε χέρι, καθώς και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ το 2001, το οποίο αποτύπωσε τον παλμό εκείνης της εποχής. Ωστόσο, το 2002 η ομάδα διαλύθηκε, αναγκάζοντας τον νεαρό ράπερ να αναζητήσει τον δικό του, μοναχικό αλλά πολλά υποσχόμενο δρόμο.

Η φυγή του ηχολήπτη της ομάδας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποτέλεσε μια τεράστια πρόκληση. Ο 12ος Πίθηκος, όμως, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τα παρατήσει. Με πενιχρά μέσα, αλλά με τεράστιο πείσμα και όραμα, πάλεψε σκληρά να δημιουργήσει μόνος του νέο, δικό του υλικό. Το προσωπικό του ντεμπούτο, με τον άκρως συμβολικό και προφητικό τίτλο «Ποιος το περίμενε», κυκλοφόρησε το 2004. Λόγω της προφανούς έλλειψης επαγγελματικού εξοπλισμού, ο ήχος ήταν φτωχός, όμως η ακατέργαστη αλήθεια των στίχων του ξεχώρισε αμέσως.

Το μεγάλο σημείο καμπής στην καριέρα του ήρθε το 2007. Η επιστροφή του παλιού του συνεργάτη στην Ελλάδα και η ίδρυση ενός νέου στούντιο του έδωσαν την απαραίτητη τεχνική υποστήριξη. Έτσι κυκλοφόρησε το «Μόνο η Αρχή», ένα έργο με σημαντικές συμμετοχές από αξιόλογους καλλιτέχνες της σκηνής, όπως οι ΒΠεις και η Πελίνα, που τον έβαλε οριστικά στον χάρτη. Το 2009 ετοίμασε τον δίσκο «Γιατί έτσι γουστάρω», ο οποίος, αν και δεν είδε ποτέ το φως της επίσημης κυκλοφορίας, υπήρξε κρίσιμος για την εξέλιξή του.

Η απόλυτη καταξίωση ήρθε πανηγυρικά το 2010 με την κυκλοφορία του τρίτου του δίσκου, «100% Style». Ήταν το άλμπουμ που τον έκανε γνωστό στο πανελλήνιο, κυρίως χάρη σε κομμάτια-ύμνους όπως το θρυλικό «Υπήρχαν πράγματα». Η πορεία του συνεχίστηκε ακάθεκτη το 2012 με τον τέταρτο δίσκο του, το «12». Στη μακρά διαδρομή του έχει κυκλοφορήσει αμέτρητα τραγούδια, όπως τα «Ζούγκλα», «Μαύρα Τριαντάφυλλα», «Όνειρο», «Πανάκριβο», «Οι Δρόμοι Καίνε», «Πειρατές», «Μεγάλη Απόδραση» και «Ό,τι Χρειαστεί», αποδεικνύοντας τη στιχουργική του ευελιξία.

Όσον αφορά τη σχέση του με το MAD, το ενημερωτικό τμήμα του δικτύου έχει καταγράψει σημαντικές στιγμές της πορείας του, όπως αποδεικνύεται από αναρτήσεις στο mad.gr που παρουσίασαν επίσημα το tracklist για το πρότζεκτ του, «Ιστορίες από τη ζούγκλα». Στην προσωπική του ζωή, παραμένει ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, πιστός στους φίλους και τις ρίζες του, αφήνοντας μια βαριά κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει τη νέα γενιά καλλιτεχνών να εκφράζονται χωρίς συμβιβασμούς.