Χρόνια και χρόνια με τυραννάει
κι ούτε μια στάλα δε με πονάει,
γιατί;
Και ζω κοντά του μέσ' τη μιζέρια,
χειμώνες τώρα και καλοκαίρια,
γιατί;
Και με βαριέται και μ' άλλες πάει,
και μου τα παίρνει και με χτυπάει,
γιατί;
Μα τον λατρεύω
κι είναι το φως μου,
γιατί είναι βλέπεις,
ο άνθρωπός μου!
Μα τον λατρεύω
κι είναι το φως μου,
γιατί είναι βλέπεις,
ο άνθρωπός μου!
Δεν είναι γόης, δεν είν' ωραίος,
και κολυμπάει μέσα στο χρέος,
γιατί;
Κι ένα κοστούμι μονάχα έχει,
που το φοράει χιονίζει - βρέχει,
γιατί;
Κι όλο τα πίνει κι όλο τα σπάει,
κι όλο σ' εμένα μετά ξεσπάει,
γιατί;
Μα τον λατρεύω
κι είναι το φως μου,
γιατί είναι βλέπεις,
ο άνθρωπός μου!
Μα τον λατρεύω
κι είναι το φως μου,
γιατί είναι βλέπεις,
ο άνθρωπός μου!
Δεν μου μιλάει για το φεγγάρι,
κι ένα λουλούδι δεν μου 'χει πάρει,
γιατί;
Μονάχα πίκρες μού 'χει χαρίσει,
ποτέ δε μού 'χει γλυκομιλήσει,
γιατί;
Ποτέ δε μού 'χει χαμογελάσει,
κι ο έρωτάς του με έχει γεράσει,
γιατί;
Μα τον λατρεύω
κι είναι το φως μου,
γιατί είναι βλέπεις,
ο άνθρωπός μου!
Μα τον λατρεύω
κι είναι το φως μου,
γιατί είναι βλέπεις,
ο άνθρωπός μου!
