Σ’ Απαρνήθηκα Τρεις

Σ' απαρνήθηκα τρις,
κι αν με ρώταγαν κι άλλη,
θα σ' αρνιόμουν και πάλι,
τί να πεις - τί να πεις;
Ρίζες νόμιζα έχει
η αγάπη στη Γης,
μα τί λίγο αντέχει
στο βοριά της ζωής:
στο βοριά της ζωής,
τί να πεις - τί να πεις;
Σ' απαρνήθηκα τρις,
πόσο έκλαψα, πόσο,
και σ' αγάπαγα τόσο,
τί να πεις - τί να πεις;
Πέτρα είπα θα γίνω
και βουνό να κρυφτείς,
και έγειρα σαν το κρίνο
στο βοριά της ζωής:
στο βοριά της ζωής,
τί να πεις - τί να πεις;
Σ' απαρνήθηκα τρις
και τα όνειρα σβήσαν,
θα σ' αρνιόμουν κι αν ήσαν
χίλιοι τρεις, τί να πεις;
Βράχος έλεγα θα 'ναι
η αγάπη στη Γης,
μα οι όρκοι σκορπάνε
στο βοριά της ζωής:
στο βοριά της ζωής,
τί να πεις - τί να πεις;