(Ένα-δύο)
(Έλα πάμε)
[Verse 1]
Ότι αξίζει κοστίζει
Ότι και αν κάνεις κάποια μέρα στην ζωή σου γυρίζει
Κάθε μάθημα που πήραμε στην ζούγκλα είχε τίμημα
Γιατί είναι δύσκολο κάθε νέο ξεκίνημα
Κακό πράγμα η ζήλια αδερφέ
Σε ωθεί στην μικροπρέπεια και το ψέμα
Δύο όψεις διαφορετικές πάνω απ το ίδιο κέρμα
Το φίδι δεν αλλάζει χαρακτήρα αλλάζει δέρμα
Αγάπησα τα παιδιά του λαού
Τα πιο σκληρά αλάνια έχουν καρδιά από χρυσάφι
Όνειρα στοιβαγμένα σε ένα σκονισμένο ράφι
Ενα μητρώο λερωμένο στον δρόμο εντάξει;
Αστυνομία παντού μα δικαιοσύνη πουθενά
Ψάχνουμε το φως της ζωής απ' την κλειδαρότρυπα
Μέσα απ την αντανάκλαση στο σήμα ενός ΜΑΤα
Διακρίνουμε ωμή την πραγματικότητα
Με λένε Άκη, γράφω με χάκι
Μεγάλωσα στην ζούγκλα είμαι με πειρατές από παιδάκι
Κάθε δάκρυ μου στην λάσπη ματωμένο διαμάντι
Κράτα με σφιχτά μαζί θα βγάλουμε άκρη
Μου πες θα κάνεις δυο δουλειές για να ταΐσεις την μικρή
Το βράδυ ντελίβερι συνεργείο το πρωί
Έχεις βαρεθεί, ξέρεις καλά τις βρώμικες δουλειές
Μα δε φλερτάρεις πίσω απ' τα κάγκελα διακοπές
Όταν βρέχει, βρέχει πάνω από τα σπίτια ολωνών
Αυτό είναι το soundtrack πονεμενων και τρελών
Ιστορίες απ την ζούγκλα ιστορίες του μπετόν
Φόβοι πάθη και όνειρα των μικροαστών
Όλοι βλέπουνε τα νούμερα και τις απολαβές σου
Κάνεις δεν νοιάστηκε ποτέ για τους αγώνες σου
Τι θυσίασες να φτάσεις ως εδώ
Γιατί όπου δεν σου δώσαν χώρο το πήρες με τους αγκώνες σου
[Refren]
Όποιον αξίζει κοντά σου να τον κρατάς
Ότι σε πλήγωσε θυμήσου να ξεχνάς
Ότι και αν γίνει στα μάτια να με κοιτάς
Μην κάνεις βήμα πίσω για ότι αγαπάς
Εύχομαι να μην σε σταματάει τίποτα
Κάθε αύριο να σε βρίσκει και καλύτερα
Φίλοι στα εύκολα αδέρφια όμως στα δύσκολα
Ikigai όνειρα από κόσμους μεγαλύτερα
[Verse 2]
Μεγαλώνουμε σημαίνει ευθύνες
Μετράω στην πλάτη 492 μήνες
Ναι, κοινώς πέρασα τα 40
Αγχώνομαι και εγώ λες και θα ζήσουμε για πάντα
Οι μέρες είναι άσχημες και άγριες μα τις ζούμε
Στο υπόσχομαι αδερφέ μου, οι φωνές μας θα ακουστούνε
Θέλει πίστη, θέλει δύναμη και θάρρος ρε γαμώτο
Είναι θεότρελος ο κόσμος που ζούμε
Προπόσεις που κάναμε με βαριά τη καρδιά
Για όσους μας άφησαν και φύγανε για ψηλά
Γι' αυτούς υποσχεθήκαμε ποτέ να μην ξεχάσουμε
Μα έχουμε χρέος να πηγαίνουμε μπροστά
Το χρόνο πίσω δεν μπορείς να τον γυρίσεις
Γι' αυτό κόψε οτι δεν μπορεις να λύσεις
Είναι οκ το να σπάσεις να κλάψεις και να λυγίσεις
Όμως μετά πρέπει να προχωρήσεις
Όποιος με άνεση θάβει άλλους μπροστά σου να προσέχεις
Σίγουρα θάβει και σένα πίσω από την πλάτη σου
Έτσι πάει, πάντα θα σου φταίνε οι άλλοι
Αν δεν κοιτάζεις τον καθρέφτη για να τα βρεις με την πάρτη σου
Αυτό είναι για τους ξεριζωμένους
Για όσους σε κάποια γωνια του πλανήτη τους φωνάζουν ξένους
Άνρθωπος είμαι και βλέπω τους ανθρώπους
Η πείνα είναι γλώσσα κοινή σε ολους τους τόπους
Στη γειτονιά με λέγαν λέτσο και ρεμάλι
Στο σχολείο λέγαν το μυαλό μου είναι πάντα αλλού
Οι πιό πολλοί λέγαν ειμαι άχρηστος δεν θα τα καταφέρω
Μα τους νίκησαν το πείσμα και τα όνειρα του παιδιού
Γι' αυτό, άσε τους μαλάκες να μιλάνε
Μ' ακούς; άσε τους μαλάκες να μιλάνε
Γιατί οι μέρες που μας γκρέμισαν μεγάλε
Είναι οι μέρες που μας χτίσαν στο φινάλε, άιντε
[Refren]
Όποιον αξίζει κοντά σου να τον κρατάς
Ότι σε πλήγωσε θυμήσου να ξεχνάς
Ότι και αν γίνει στα μάτια να με κοιτάς
Μην κάνεις βήμα πίσω για ότι αγαπάς
Εύχομαι να μην σε σταματάει τίποτα
Κάθε αύριο να σε βρίσκει και καλύτερα
Φίλοι στα εύκολα αδέρφια όμως στα δύσκολα
Ikigai όνειρα από κόσμους μεγαλύτερα
