Σ' αγαπώ
όπως η μάνα το παιδί,
όπως η φλόγα το δαδί,
όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει.
Σ' αγαπώ
όπως η άβυσσος το φως,
όπως τα όνειρα ο φτωχός,
κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη.
Δεν έχω τίποτ' άλλο, είμαι μια φωνή,
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν,
μα σ' αγαπώ και κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί,
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν.
Σε ζητώ
όπως το χώμα τη βροχή,
όπως το γέλιο η ψυχή,
κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια.
Σε ζητώ
όπως το χιόνι η φωτιά,
ο πονεμένος τη γιατρειά,
και η μεγάλη αμαρτία, αχ, τη μετάνοια.
Δεν έχω τίποτ' άλλο, είμαι μια φωνή,
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν,
μα σ' αγαπώ και κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί,
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν.
Μα σ' αγαπώ και κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί,
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν.
