Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου
Και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου
Γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει
Μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη
Μοναχική και σπάνια
Γυρνάς μες στα Βαλκάνια
Ανέμους να θερίσεις
Σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ
Ψάχνεις του κόσμου το λεκέ
Για να τον καθαρίσεις
Μελαχροινούς Θεούς τις νύχτες ονειρεύεσαι
Και μ' όποιον ήλιο σεργιανάς τον ερωτεύεσαι
Οχτώ μποφόρ κι οι δράκοι βγήκανε στο κύμα
Παίρνεις μελάνι και φτερό και γράφεις ποίημα
Μοναχική και σπάνια
Γυρνάς μες στα Βαλκάνια
Ανέμους να θερίσεις
Σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ
Ψάχνεις του κόσμου το λεκέ
Για να τον καθαρίσεις
Μοναχική και σπάνια
Γυρνάς μες στα Βαλκάνια
Ανέμους να θερίσεις
Σαν Παναγιά σ' έναν τεκέ
Ψάχνεις του κόσμου το λεκέ
Για να τον καθαρίσεις
