Η Μαριάνθη των Ανέμων

Μέσα από άγνωστο χωριό κοντά στον Παρνασσό

Ξεκίνησα για να δοκιμαστώ

Κι αυτούς που με παιδέψανε σαν άγιο και Χριστό

Τους έκοψα τον ένα τους μαστό

Περπάτησα και πάτησα σε ζώντες και νεκρούς

Ξεπέρασα τους δίσεκτους καιρούς

Κι απόκτησα τον μύθο μου με στοχασμούς πικρούς

Σε υπόγειους δρόμους άδειους και υγρούς

Με λεν Μαριάνθη κι είμ' από τρελή γενιά

Μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά

Χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά

Και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

Μια χήρα από την Έφεσο δεν ήμουνα ποτές

Δεν είχα στρατιώτες για εραστές

Τα ζάρια μου τα έπαιξα στις φτωχογειτονιές

Και κέντησα τον πόνο με πενιές

Δεν μπόρεσα να γίνω ούτε γυναίκα ούτε ευτυχής

Δεν δούλεψα σε οίκους ανοχής

Και μες την αναδίπλωση της νέας εποχής

Απόμεινα μια ανάμνηση ατυχής

Με λεν Μαριάνθη κι είμαι από τρελή γενιά

Μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά

Χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά

Και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά