Δε με νοιάζει αν σε δουν
Το πρωί που θα φύγεις σαν κλέφτρα
Και μη γίνεσαι ψεύτρα, το ξέρουν πως μένεις αλλού
Δε με νοιάζει αν ρωτούν
Γιατί σ' όσους χρωστώ έχω δώσει
Κι όσοι μ' έχουν πληγώσει με συνείδηση ήσυχη ζουν
Μια ζωή θυσίαζα την αγάπη στη λογική
Μια ζωή, αυτοί που σαν φίλοι συστήνονταν και μου 'λεγαν τι είναι σωστό
Κι έτσι εγώ δεν έμαθα τι είναι κακό
Για εμπειρίες στις αμαρτίες τώρα ψάχνω κι ας χαθώ
Δε με νοιάζει αν σε δουν
Το πρωί που θα φύγεις σαν κλέφτρα
Και μη γίνεσαι ψεύτρα, το ξέρουν πως μένεις αλλού
Δε με νοιάζει αν ρωτούν
Γιατί σ' όσους χρωστώ έχω δώσει
Κι όσοι μ' έχουν πληγώσει με συνείδηση ήσυχη ζουν
Μια ζωή εξαίρεση στους κανόνες δεν είχα βρει
Μα η ζωή που τώρα μπροστά μου ανοίγεται
Δε θα 'ναι ίδια ζωή
Επειδή υπάρχουνε λόγοι πολλοί
Για εμπειρίες στις αμαρτίες τώρα ψάχνω κι ας χαθώ
Δε με νοιάζει αν σε δουν
Το πρωί που θα φύγεις σαν κλέφτρα
Και μη γίνεσαι ψεύτρα, το ξέρουν πως μένεις αλλού
Δε με νοιάζει αν ρωτούν
Γιατί σ' όσους χρωστώ έχω δώσει
Κι όσοι μ' έχουν πληγώσει με συνείδηση ήσυχη ζουν
Δε με νοιάζει που ρωτούν για να μάθουνε το παρελθόν σου,
Για χατήρι δικό σου Πολεμάω κι αυτοί απορούν
Δε με νοιάζει που μιλούν και προβλέπουν για μας δυστυχίες
Ατυχείς συγκυρίες που θα γίνουν αρχή του κακού
Μια ζωή…
