Τόσα φεγγάρια κι ακόμα να ’ρθεις
τόσα φεγγάρια που άδειος κοιμάμαι.
Απόψε μη μου μιλήσει κανείς,
απόψε ακόμα κι εγώ με φοβάμαι.
Θα την κάψω απόψε αυτή την πόλη
όλα στάχτη να γίνουν με μιας,
να μη μείνουν πλατείες, στενά και δρόμοι
που να μου θυμίζουν εμάς.
Θα την κάψω αυτή την πόλη καρδιά μου
να καώ, μέσα της να καείς,
αν δε σ’ έχω εδώ στην αγκαλιά μου
τότε ας μη μ’ αγκαλιάζει κανείς.
Τόσα φεγγάρια κι ακόμα να ’ρθεις
η αντοχή μου στυγνά μ’ εκβιάζει
βραδιάζει και λόγω τιμής
το βράδυ αυτό πολύ με τρομάζει
Θα την κάψω απόψε αυτή την πόλη
όλα στάχτη να γίνουν με μιας,
να μη μείνουν πλατείες, στενά και δρόμοι
που να μου θυμίζουν εμάς.
Θα την κάψω αυτή την πόλη καρδιά μου
να καώ, μέσα της να καείς,
αν δε σ’ έχω εδώ στην αγκαλιά μου
τότε ας μη μ’ αγκαλιάζει κανείς.
