Στίχοι
Την πέτρα ρώτησα να πει τι ξέρει και αντέχει
Κι εκείνη μου 'πε: τη σιωπή για μυστικό της έχει
Τ' αστέρι ρώτησα μετά, τι έχει μάθει ως τώρα...
Τα χίλια χρόνια, μ' απαντά, περνάνε σε μιαν ώρα
Και πάνω ο ήλιος μια πηγή, μια κόκκινη κηλίδα
Λάβα το φως αιμορραγεί να κάψει ό,τι είδα
Το χώμα ρώτησα ξανά, παλιά αν ήταν σώμα
Και μου 'πε: τα ψηλά βουνά κι αυτά θα γίνουν χώμα
Κι ύστερα εσένανε ρωτώ το νόημα του κόσμου
Και λες: το χέρι σου κρατώ κι εσύ είσαι δικός μου
Και πάνω ο ήλιος μια πηγή, μια χρυσαφένια βρύση
Νερό το φως του να πνιγεί όποιος θέλει να ζήσει
Ακούστε στο Spotify
