[Στίχος 1]
Δεν έχω χρόνο πια να χάσω, πρέπει να δράσω
Κόβω δεσμούς αν δεν μ' αφήνεις να περάσω
Σαν πύθωνας με σφίγγει η ζωή μα δε θα σπάσω, θ' αποδράσω
Τον πόνο κάνω δύναμη, σε αυτό με έκανε άσσο
Τα παίζω όλα επί δέκα για ένα βήμα μπροστά
Ψάχνω ομπρέλα για τον ήλιο, με κούρασε η συννεφιά
Δεν έχω χρόνο να μισήσω, να με κρατήσεις πίσω
Λυπάμαι μα κάπου εδώ θα σε αποχαιρετήσω
Έτσι μοιράστηκαν οι ρόλοι, αμαρτωλοί είμαστε όλοι
Σε αυτή την πόλη φίλοι και εχθροί σε ένα πορτοφόλι
Γιατί αυτός με το κοστούμι και το χαρτοφύλακα
Θα κλέψει πιο πολλά απ' αυτόν με το fullface και το πιστόλι
Ειρωνεία, λουλούδια μεγαλώνουν μες στην βία
Ποτίζονται με μίσος και άχρηστη πληροφορία
Ηρεμία, πόσο κάνει να αγοράσω μια
Σαολίν της πόλης, ψάχνω την ουσία
Ένα σπίτι δίχως ηρεμία είναι φυλακή
Δίχως αγάπη τέσσερα ντουβάρια και στη μέση εσύ
Να περπατάς πάνω στα κάρβουνα σαν τον αναστενάρη
Εικοσιπεντάχρονος με την κούραση σαραντάρη
Για πες τι θες; Να ανταλλάζουμε ευχές;
Μόνο σε γιορτές και όταν αλλάζουν οι χρόνοι;
Να ανάβουμε καρκίνους για να διώχνουμε το στρες;
Για δες, κατά βάθος είμαστε όλοι υποκριτές
[Χορωδία]
Το είδες, όλοι ψάχνουμε την ευτυχία πίσω από βιτρίνες
Κάτω από σύννεφα, ενάντια σε βροχές και καταιγίδες
Όλοι κυνηγάμε με ένα όπλο τις ελπίδες
Πες μου αν το είδες
Πες μου αν το είδες
[Στίχος 2]
Ένας πιτσιρίκος σε ένα πάρκο κλωτσάει μια μπάλα
Ονειρεύεται στα πόδια του ένα καλύτερο μέλλον
Πιάνει ένα μικρόφωνο σφιχτά και στα κρυφά
Μέσα του φωνάζει πως μια μέρα όλοι θα τον ξέρουν
Όλοι σε εκτιμάνε όμως όταν τα καταφέρεις
Μέχρι τότε είσαι απλά ο μαλάκας που τρως το χρόνο σου
Μόνος σου στον κόσμο σου, το πείσμα σου, ο δρόμος σου
Ο αγώνας σου, τα δάκρυα, η πίστη και ο πόνος σου
Ζωή και θάνατος, το ενδιάμεσο είναι ποίηση
Σε κίνηση, διδάξτε στα παιδιά αυτοεκτίμηση
Στο χείλος της ταράτσας νιώθω ρίγη και συγκίνηση
Που περπατάμε στο κενό με αυτοπεποίθηση
Αναλόγως από ποια θέση βλέπεις την παράσταση
Σε αυτή τη Γη η ευτυχία είναι σχετική
Κάπου προσεύχονται για χρήμα, πολυτέλειες και αμάξια
Μα εκεί που πέφτουν βόμβες προσεύχονται για ζωή
Η οπτική γωνία μας διαφέρει και μετράει
Ποιος σου το πλασάρει; Ε; Πώς σου το πουλάει;
Πανάκριβο το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης
Έτσι λένε, μα της Θεσσαλονίκης γαμάει
Πόσο κάνει η ευτυχία, ποια είναι η τιμή της;
Πόσα μηδενικά χωράνε στο χαρτί της;
Η μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου είναι η δική της
Και τι δεν κάνει μια μάνα για το παιδί της
[Χορωδία]
Το είδες, όλοι ψάχνουμε την ευτυχία πίσω από βιτρίνες
Κάτω από σύννεφα, ενάντια σε βροχές και καταιγίδες
Όλοι κυνηγάμε με ένα όπλο τις ελπίδες
Πες μου αν το είδες
Πες μου αν
Το είδες, όλοι ψάχνουμε την ευτυχία πίσω από βιτρίνες
Κάτω από σύννεφα, ενάντια σε βροχές και καταιγίδες
Όλοι κυνηγάμε με ένα όπλο τις ελπίδες
Πες μου αν το είδες
Πες μου αν το είδες
[Κλείσιμο]
Ο φίλος μου φρόντιζε τη μαμά του ως το τέλος
Αυτή είναι μία πράξη άξια θαυμασμού
Αν δεν είναι ευτυχία η παντοτινή αγάπη
Ποια είναι η έννοια του απόλυτου σεβασμού;
Ένα περιστέρι πέφτει στη σιωπή, πόλεμος η αγάπη με διάθεση ειρηνική
Χαζεύουμε το ηλιοβασίλεμα μαζί αγκαλιά
Σαν έκρηξη πυρηνική
