[Στίχος 1]
Αυτός ο κόσμος είναι μοχθηρός, ώρα μηδέν γράφει στην ανθρωπότητα
Σχέδιο απόδρασης, ένα VR από τη φτώχεια, την πραγματικότητα
Το ένστικτό μας θα είναι για πάντα το ίδιο απ' την εποχή του Δαρβίνου
Η εξέλιξη σε μηχανή του ανθρώπου και του στρες σε καρκίνο
Οι πύλες της κολάσεως έχουν ανοίξει, όλοι οι δαίμονες ζούνε εδώ
Ζούμε σκυμμένοι στο σπήλαιο του Πλάτωνα, ο φόβος λεπίδα πάνω στο λαιμό
Τα λεφτά, τα λεφτά, τα λεφτά, ζούμε πεθαίνουμε μόνο για αυτά
Εξουσία και δύναμη τρώνε το πνεύμα, μα είμαστε όλοι μας σάρκα κι οστά
Η προδιάθεση πάνω στη βία είναι αρχέγονο ανθρώπινο ελάττωμα
Η απληστία από κάθε θρησκεία είναι το πιο μεγάλο τους αμάρτημα
Η πιο παλιά ιστορία για την προδοσία αυτή είναι του Άβελ και Κάιν
Αδερφός που σκοτώνει αδερφό και το παρακολουθούμε online
Οι εκλεκτοί εκεί πάνω γλεντάνε, οι πολλοί εδώ κάτω πεινάνε
Μας κυνηγάνε σαν άγρια ζώα, οι ζωές είναι νούμερα, πια δε μετράνε
Οι μπάτσοι θα κάνουν πάντα τη δουλειά τους, ή μάλλον τη δουλειά τους
Σαν λυσσασμένα σκυλιά να προστατεύουνε τα πλούσια αφεντικά τους
Μάτια που δε βλέπουν σε βρώμικους δρόμους, καρδιές που δε νιώθουν
Αποθήκες ψυχών έξυπνων κινητών, σε οθόνες εκεί μας στριμώχνουν
Το οξυγόνο είναι πια πολυτέλεια, κάτω απ' το νέφος ο ήλιος δε φαίνεται
Το τσιμέντο μας πνίγει, οι κάμερες μας καταγράφουν, το δάσος καίγεται
[Χορωδία]
Κάτω από το μαύρο ουρανό το μίσος γέννησε παιδιά που σπάσανε τη σιωπή
Το δάσος καίγεται (μίσος)
Το δάσος καίγεται
Το δάσος καίγεται (φόβος)
Το δάσος καίγεται
Κάτω από το μαύρο ουρανό η αγάπη φλέγεται, ποτέ τους δεν νοιάστηκαν αυτοί
Το δάσος καίγεται (μίσος)
Το δάσος καίγεται
Το δάσος καίγεται (φόβος)
Το δάσος καίγεται
[Στίχος 2]
Τώρα το κόστος για την επιβίωση είναι να χάσεις και την ανθρωπιά σου
Κάποτε μπαζώσανε τα παιδιά σου, τώρα έρχεται και η σειρά σου
Σε αυτό τον κόσμο είναι θέμα τύχης πού θα πεθάνεις, πού θα γεννηθείς
Αν πέφτουνε βόμβες πάνω από το σπίτι σου, αν έχεις φαΐ και νερό για να πιείς
Τώρα που πρέπει για το τομάρι σου να σκοτώσεις ή να φαγωθείς
Σύμπαν 25, ο εφιάλτης της ζούγκλας, η πτώση της ηθικής
Γεννιούνται παιδιά με καλώδια, γίναμε σκλάβοι για τις μηχανές μας
Δεν θέλουν πλέον τα χρήματα, έχουν βάλει στόχο τις ψυχές μας
Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν μπορούμε να ταΐσουμε τους φτωχούς
Μα δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε πλούσιους, αχόρταγους πουτάνας γιους
Δεν μας ακούγανε όταν φωνάζαμε πως η αδικία γίνεται συνήθεια
Λίγο πριν τα ιπτάμενα αυτοκίνητα και τα ρομπότ μες στα σπίτια
Εγκλωβισμένοι μέσα στις οθόνες μας, ζούμε εκεί, η μοναξιά μας πονάει
Ήταν τότε που ρώτησες το AI αν σ' αγαπάει
Μα όσο νερό και να ρίξεις σε ένα λουλούδι από πλαστικό, δε θα ανθίσει
Ψάχνουμε χέρι για να μας κρατήσει, τώρα που εκδικείται η φύση
Φορέσαμε αλυσίδες αόρατες, εμείς φέρουμε την ευθύνη
Η φυλακή του μυαλού είναι δίνη, το δάσος καίγεται, ρίξε βενζίνη
Μετά τη φωτιά τι νομίζεις θα μείνει, μια μέρα η ιστορία θα μας κρίνει
Που ένας πλανήτης χαζεύει βουβά μια γενοκτονία σε μια Παλαιστίνη
[Χορωδία]
Κάτω από το μαύρο ουρανό το μίσος γέννησε παιδιά που σπάσανε τη σιωπή
Το δάσος καίγεται (μίσος)
Το δάσος καίγεται
Το δάσος καίγεται (φόβος)
Το δάσος καίγεται
Κάτω από το μαύρο ουρανό η αγάπη φλέγεται, ποτέ τους δεν νοιάστηκαν αυτοί
Το δάσος καίγεται (μίσος)
Το δάσος καίγεται
Το δάσος καίγεται (φόβος)
Το δάσος καίγεται
[Κλείσιμο]
Είμαστε όλοι μας προϊόντα του περιβάλλοντός μας
Πάνω απ' όλα να είναι ο εαυτός μας και ας πεθαίνει ο συνάνθρωπός μας
Δεν είμαι ο Βούδας ούτε ο Χριστός, δεν θα σου δώσω κάποια συμβουλή
Πλέον δε μου καίγεται καρφί, αφήστε το μπουρδέλο να καεί
