Γελάς

Απ’ τον σωρό των αστεριών
θα πάρω εν’ άστρο εγώ χλωμό
να στο κρεμάσω στο λαιμό
να το `χεις μενταγιόν

Γελάς
και τ’ άστρα θαρρείς
πως βγαίνουν νωρίς
για να σε δουν

Μιλάς
και στη σιγαλιά
νομίζεις πουλιά
πως κελαηδούν

Εσύ
που `χε ο ήλιος φωλιά χρυσή
φωλιά
τα σγουρά σου μαλλιά

Εσύ
που τόσον καιρό
ζητούσα να βρω
σαν θησαυρό