Άνθρωπος νησί
Κι έγινε ο άνθρωπος νησί
όπως θα το ΄λεγες κι εσύ,
ένα νησί χωρίς λιμάνι
κανένα πλοίο εδώ δεν φτάνει.
Ζω σ’ ένα σπίτι τακτικό,
ξεπέρασα τον πανικό,
στον ήλιο ή τη συννεφιά
δεν έχω ανάγκη συντροφιά.
Άφησα το παράθυρο ανοιχτό
θα ‘ρθει ένα απόγευμα καλοκαιρινό,
μοιάζει η πόλη πέλαγο άγνωστο
κι είναι όλο δικό μου.
Τώρα είμαι ο άνθρωπος νησί
που ούτε αγαπά, ούτε μισεί
πήγα απ’ τα ύψη σου ως τα βάθη
κι από το πάθημα έχω μάθει.
Πως είναι οι άνθρωποι νησιά
που πλέουν μες στη μοναξιά,
γέλασα, γελάστηκα,
ξέχασα, ξεχάστηκα.
Κι άφησα το παράθυρο μου ανοιχτό
έξω είναι απόγευμα καλοκαιρινό,
μοιάζει η πόλη πέλαγο άγνωστο
κι είναι όλο δικό μου.
Άφησα το παράθυρο ανοιχτό
θα ‘ρθει ένα απόγευμα καλοκαιρινό,
μοιάζει η πόλη πέλαγο άγνωστο
κι είναι όλο δικό μου.
