Όλα τα κομμάτια
που άφησες πίσω,
σε κάθε απότομη στροφή
κάθε μικρή καταστροφή.
Μη γυρίσεις να ‘ρθεις,
ο δρόμος έσβησε πίσω,
τώρα κόπηκε η κλωστή,
τώρα ο δρόμος είσαι εσύ.
Κοιτάζομαι σαστισμένη
το ποτάμι που όλο ανεβαίνει,
ας πιαστούμε από την μέρα
που σαν σφαίρα φεύγει μπροστά
κι ας κρατηθούμε σφιχτά.
Όλα είναι μπροστά
περάσαμε απ’ το θάνατο ξυστά,
χιλιοστά πάνω απ’ τον τοίχο,
τρέξαμε πιο γρήγορα απ' τον ήχο.
Κι ακόμα, όλα είναι μπροστά
κι αυτό που η τύχη ακόμα μας χρωστά,
είμαστε ήρωες στο δράμα,
ζωντανοί σαν από θαύμα,
ακόμα.
Οδηγείς στα τυφλά
μες την σκόνη που σκεπάζει τα πάντα,
κάθε πόρτα πια κλειστή
μοιάζει η πόλη σου άγνωστη.
Κι όμως μένει ζωντανό
το ίδιο πείσμα μέσα σου πάντα,
ίσως να αρκεί μονάχα αυτό
να ξεγράψει το γραπτό.
Κοιτάζομαι σαστισμένη
το σκοτεινό ποτάμι που όλο ανεβαίνει,
ας πιαστούμε από την μέρα
που σαν σφαίρα φεύγει μπροστά
κι ας κρατηθούμε σφιχτά.
Όλα είναι μπροστά
περάσαμε απ’ το θάνατο ξυστά,
χιλιοστά πάνω απ’ τον τοίχο,
τρέξαμε πιο γρήγορα απ' τον ήχο.
Κι ακόμα, όλα είναι μπροστά
κι αυτό που η τύχη ακόμα μας χρωστά,
είμαστε ήρωες στο δράμα,
ζωντανοί σαν από θαύμα,
ακόμα.
