Άκου να δεις
απ’ την πόρτα όταν βγεις τα πάντα θα έχουν κριθεί.
Όπου κι αν πας
απ’ αυτά που κρατάς τίποτα δεν θα σωθεί.
Κάποια στιγμή
το όλα τέλεια καίγεται απ’ τα θεμέλια,
από μια μέρα και μπρος ο χρόνος γίνεται εχθρός.
Κάποια στιγμή
το όλα τέλεια γίνεται μια πολυτέλεια
από μια μέρα και μπρος το βάθος γίνεται αφρός.
Το βάθος γίνεται αφρός, το βάθος γίνεται αφρός.
Άκου που λες
είναι οι νύχτες πολλές για να μη πάω πουθενά.
Κάποιο πρωί
σε μια άλλη ζωή ίσως βρεθούμε ξανά.
Κάποια στιγμή
το όλα τέλεια καίγεται απ’ τα θεμέλια,
από μια μέρα και μπρος ο χρόνος γίνεται εχθρός.
Κάποια στιγμή
το όλα τέλεια γίνεται μια πολυτέλεια
από μια μέρα και μπρος το βάθος γίνεται αφρός.
Το βάθος γίνεται αφρός, το βάθος γίνεται αφρός.
Κάποια στιγμή
το όλα τέλεια καίγεται απ’ τα θεμέλια.
Από μια μέρα και μπρος
ο χρόνος γίνεται εχθρός.
Κάποια στιγμή
το όλα τέλεια γίνεται μια πολυτέλεια
από μια μέρα και μπρος το βάθος γίνεται αφρός.
Άκου να δεις
πριν μου πεις όσα πεις είσαι μια μνήμη παλιά.
Απ’ τη σιωπή
μόνο ένας θα πιει την τελευταία γουλιά.
