Το Σπασμένο Παράθυρο

Απ’ το σπασμένο παράθυρο κοίταζε ένα παιδί
του σπασμένου ουρανού την πληγωμένη γη.
Άνοιξα ένα τετράδιο κιτρινισμένο πια
κι είδα να ζωντανεύει του σπιτιού μου η ζωγραφιά.

Κι απ’ το σπασμένο παράθυρο μ’ ένα σπασμένο φτερό
πέταξε ένα πουλί στο σπασμένο ουρανό.
Απ’ το σπασμένο παράθυρο.

Αυτό το σπίτι σαν φάντασμα παντού μ’ ακολουθεί
στου κάθε δρόμου το τέλος εμπρός μου θα σταθεί.
Μια σιδερένια πόρτα στη μακρινή ερημιά,
στην γκρεμισμένη σκάλα θ’ ανεβαίνει μια σκιά.

Απ’ το σπασμένο παράθυρο μ’ ένα σπασμένο φτερό
θα πετάει ένα πουλί στο σπασμένο ουρανό.
Απ’ το σπασμένο παράθυρο.