Το ποτήρι μισό στο τραπέζι
και η Ρόζα στο ράδιο να παίζει
πάλι απόψε θα πιώ παραπάνω
το μυαλό να μουδιάσω, να την κάνω.
Το φεγγάρι μισό σαν κι εμένα
που δε βρίσκω την άκρη με σένα,
είναι όλα χαμένα, μπλεγμένα
κι όσα ήταν δικά μου γίναν ξένα.
Να ‘σουν παραμύθι κι όχι αλήθεια
να μη μου ‘καιγες τα στήθια,
στο μυαλό μου φαντασία, ψέμα να ‘σουνα.
Να ‘σουν μια παραίσθηση μονάχα,
να μη μ΄ αγαπούσες, να μη μ΄ αγαπούσες τάχα.
Να μη σ’ έχω τώρα ανάγκη
ψέμα να ‘σουνα.
Τα ζευγάρια χαζεύουν στους δρόμους
που αγάπες φοράνε στους ώμους
και πετάνε λιγάκι πριν πέσουν
και τα χέρια κρατάνε όσο αντέξουν.
Σε θυμάμαι ν’ ανοίγεις την πόρτα
τα σβηστά μου ν’ ανάβεις τα φώτα,
πόσο θα ‘θελα έτσι να ‘ρχόσουν
μια ακόμα βραδιά κι ας χανόσουν.
Να ‘σουν παραμύθι κι όχι αλήθεια
να μη μου ‘καιγες τα στήθια,
στο μυαλό μου φαντασία, ψέμα να ‘σουνα.
Να ‘σουν μια παραίσθηση μονάχα,
να μη μ΄ αγαπούσες τάχα.
Να μη σ’ έχω τώρα ανάγκη
ψέμα να ‘σουνα.
Ψέμα να 'σουνα.
