Ρώτησα τον εαυτό μου
γιατί είναι τόσο μακρινός,
σε ποια παγίδα τ’ όνειρο μου
παραπατάει συνεχώς.
Ρώτησα τη λογική μου
να εξηγήσει μια στιγμή
σε ποιο σημείο στη ζωή μου
το τέλος γίνεται αρχή.
Περνάει η ζωή μου στα υπόγεια
με κάτι λίγα δανεικά,
γίνονται τόσα δρομολόγια
χωρίς εμένα τελικά.
Αχ, βρε ψυχή μου, να ’σαι μαζί μου
πως τα αντέχεις όλα αυτά.
Αχ, βρε ψυχή μου στη διαδρομή μου
τα φώτα ήτανε κλειστά.
Ρώτησα την ύπαρξη μου
πόσο ακόμα θα ανεχτώ
χωρίς να είναι επιλογή μου
στο πουθενά να περπατώ.
Άφησα το λογική μου
να απαντήσει μια στιγμή
ποια είναι η θέση η δική μου
μέσα στου χρόνου τη ρωγμή.
Περνάει η ζωή μου στα υπόγεια
με κάτι λίγα δανεικά,
γίνονται τόσα δρομολόγια
χωρίς εμένα τελικά.
Αχ, βρε ψυχή μου, να ’σαι μαζί μου
πως τα αντέχεις όλα αυτά.
Αχ, βρε ψυχή μου στη διαδρομή μου
τα φώτα ήτανε κλειστά.
