Με μια ματιά
- Η Μαρίζα Καρύδη μετακόμισε στα Κύθηρα αναζητώντας ισορροπία, απομακρυνόμενη από την ένταση της Αθήνας.
- Η ζωή στην επαρχία, παρά τις δυσκολίες, της επέτρεψε να δημιουργήσει το δικό της φωτογραφείο και να βρει τον εαυτό της.
- Η εμπειρία της με την Greenpeace της άνοιξε νέους ορίζοντες και την προετοίμασε για τη μεγάλη αλλαγή.
- Η Καρύδη συμβουλεύει να μην αφήνουμε τον φόβο να μας σταματά και να δοκιμάζουμε νέες εμπειρίες.
Η Μαρίζα Καρύδη άφησε πίσω της την καθημερινότητα της Αθήνας και επέλεξε να χτίσει μια νέα ζωή στα Κύθηρα, πιο κοντά στη φύση, τη θάλασσα και στους ρυθμούς που την κάνουν να αισθάνεται ο εαυτός της. Η φωτογράφος, που τα προηγούμενα χρόνια ταξίδεψε με την Greenpeace και γνώρισε διαφορετικές πλευρές του κόσμου, πήρε την απόφαση να μετακομίσει στο νησί μαζί με τον σύζυγό της, αναζητώντας μια διαφορετική ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική της ζωή. Σήμερα, έχοντας δημιουργήσει το δικό της φωτογραφείο, μοιράζεται στα social media στιγμές από την καθημερινότητά της, αποδεικνύοντας πως μια μεγάλη αλλαγή μπορεί να ανοίξει δρόμους που δεν είχες φανταστεί.
Στη συζήτησή της με την Ευτυχία Χαραλαμπάκη, στο vidcast «Mad Restart», η Μαρίζα Καρύδη μίλησε για την απόφαση να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα, τους φόβους που είχε πριν από τη μετακόμιση, τη θερμή υποδοχή που βρήκε στα Κύθηρα, αλλά και τις δυσκολίες που συνοδεύουν τη ζωή σε ένα μικρό νησί. Παράλληλα, εξήγησε πώς η νέα της καθημερινότητα επηρέασε την επαγγελματική της πορεία και γιατί πιστεύει ότι, κάποιες φορές, χρειάζεται να βγούμε από τη ζώνη ασφαλείας μας για να ανακαλύψουμε τι πραγματικά μας ταιριάζει.
Διάβασε επίσης: «Πέρασα μια διατροφική διαταραχή και βγήκα νικήτρια»: Η εξομολόγηση της Σίας Κυριλή στο «MAD Restart»
«Πάντα ένιωθα ότι στη φύση είναι ο πραγματικός μου εαυτός. Όταν έμενα στα Κανάρια Νησιά και άφησα το πλοίο, νοίκιασα ένα σπίτι στη μέση του πουθενά, το οποίο δεν είχε ρεύμα ούτε νερό, αλλά στέρνα για το νερό και φωτοβολταϊκά για ρεύμα. Εκεί αισθάνθηκα πραγματικά ο εαυτός μου. Έπρεπε να κάνεις πεζοπορία για να φτάσεις στο σπίτι και ένιωσα ότι θα ήθελα να βρω ένα τέτοιο μέρος για να μείνω για πάντα. Ευτυχώς, βρήκα ένα αντίστοιχο στα Κύθηρα».
Η ζωή στην Αθήνα είχε αρχίσει να την κουράζει, παρά την προσπάθειά της να διατηρεί καθημερινή επαφή με τη φύση. Ο θόρυβος, οι μετακινήσεις και η ένταση της πόλης ήταν στοιχεία που επηρέαζαν όλο και περισσότερο την καθημερινότητά της: «Προσπαθούσα πάρα πολύ να έρχομαι σε επαφή με τη φύση. Επειδή πάντα έχω και σκυλάκι στη ζωή μου, το πήγαινα βόλτα στο βουνό και στη θάλασσα, οπότε αυτό κάθε μέρα με έφερνε κάπως σε επαφή με τη φύση. Παρ’ όλα αυτά, με ενοχλούσε πάρα πολύ ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα, τα κορναρίσματα και οι εξατμίσεις από τα μηχανάκια. Με ενοχλούσε που για οποιαδήποτε μετακίνηση έπρεπε να κάνω πάρα πολλή ώρα, να σκεφτώ πού θα παρκάρω, αν θα πάρω το μετρό και πώς θα φτάσω. Το μόνο που με κρατούσε στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια πριν κάνω αυτή την αλλαγή ήταν οι φίλοι μου, που τους αγαπώ πολύ».
Το ταξίδι με την Greenpeace που της άλλαξε την οπτική
Πριν από τη μετακόμισή της στα Κύθηρα, η Μαρίζα Καρύδη είχε την ευκαιρία να ζήσει μια εμπειρία που ονειρευόταν για χρόνια. Ως εθελόντρια της Greenpeace, βρέθηκε στο πλήρωμα καταστρώματος πλοίων της περιβαλλοντικής οργάνωσης, ταξιδεύοντας σε διαφορετικούς προορισμούς και ανακαλύπτοντας μια πλευρά της ζωής που μέχρι τότε δεν είχε γνωρίσει από κοντά: «Το να βρίσκομαι σε ένα καράβι περιβαλλοντικής οργάνωσης ήταν πάντα το όνειρό μου. Ήμουν πάρα πολλά χρόνια εθελόντρια στην Greenpeace και άνοιξε μια εθελοντική θέση για να είμαι πλήρωμα καταστρώματος για τρεις μήνες σε ένα από τα καράβια. Ταξίδεψα πάρα πολύ, πήρα το καράβι από την Κρήτη και μετά πήγαμε στην Τουρκία, μέχρι που κατέληξα στα Κανάρια Νησιά».
Η εμπειρία αυτή δεν της έδωσε μόνο την ευκαιρία να γνωρίσει νέα μέρη, αλλά αποτέλεσε και ένα σημαντικό βήμα προς τη ζωή που ήθελε να δημιουργήσει. Στη συνέχεια, μάλιστα, επέστρεψε σε διαφορετικό πλοίο, το Rainbow Warrior, όπου χρειάστηκε να εξοικειωθεί με την ιστιοπλοΐα και τα πανιά.
Η απόφαση να μετακομίσει σε έναν μικρότερο τόπο δεν ήρθε χωρίς προβληματισμούς. Η Μαρίζα φοβόταν πως θα δυσκολευόταν να ενταχθεί στην τοπική κοινωνία και πως ο σύζυγός της, ο οποίος δεν μιλά ελληνικά, θα αισθανόταν απομονωμένος: «Στην αρχή ήταν τρομακτικό, γιατί δεν ήξερα καθόλου την κοινωνία των Κυθήρων. Ακούς συνήθως ότι, αν πας σε έναν πιο μικρό τόπο στην επαρχία, οι κάτοικοι θα σε πολεμήσουν, δεν θα σε δεχτούν και θα σε δείχνουν με το δάχτυλο. Αυτό δεν ισχύει καθόλου για τα Κύθηρα. Δεν το αισθάνθηκα λεπτό».
Όπως εξήγησε, οι φόβοι της διαψεύστηκαν στην πράξη, καθώς βρήκε ανθρώπους πρόθυμους να τη βοηθήσουν και να τη στηρίξουν. Μάλιστα, ο σύζυγός της κατάφερε να δημιουργήσει τον δικό του κύκλο φίλων στο νησί, βρίσκοντας ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται τα ενδιαφέροντά του: «Οι μισοί κάτοικοι μιλάνε αγγλικά. Πιο πολλούς φίλους έχει αυτή τη στιγμή ο άντρας μου παρά εγώ. Του αρέσουν πάρα πολύ το D&D και το Warhammer και σκεφτόμουν πού θα βρει ανθρώπους στα Κύθηρα για να παίζει D&D. Κι όμως, κάθε Τρίτη βράδυ!».
Η ζωή στα Κύθηρα δεν είναι πάντα ειδυλλιακή
Παρότι η νέα της καθημερινότητα τής προσφέρει την ηρεμία που αναζητούσε, η ζωή μακριά από την πρωτεύουσα έχει και πρακτικές δυσκολίες. Η πρόσβαση σε γιατρούς και υπηρεσίες, αλλά και οι περιορισμένες μετακινήσεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα, είναι παράγοντες που χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη της: «Σίγουρα μια δυσκολία είναι οι γιατροί. Όταν θέλεις να φροντίσεις τον εαυτό σου και να κάνεις τις εξετάσεις σου, πρέπει να έρθεις στην Αθήνα για να επισκεφτείς γιατρούς. Επίσης, οι μετακινήσεις, ειδικά τον χειμώνα, είναι περιορισμένες. Δεν μπορείς να πεις ότι θέλεις να πας σήμερα στην Αθήνα, γιατί μπορεί να φυσάει και να μην έχει ούτε αεροπλάνο ούτε καράβι. Πρέπει κάπως να προγραμματίζεις τη ζωή σου».
Ένα από τα στοιχεία που εξακολουθούν να της λείπουν είναι οι φίλοι της στην Αθήνα και εκείνη η ιδιαίτερη σύνδεση που δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται την καθημερινότητά τους.
«Τους φίλους μου. Δεν έχω γνωρίσει ακόμα ένα άτομο για να πω ότι θα πίνουμε κάθε μέρα καφέ και θα νιώθω αυτή την πολύ έντονη σύνδεση. Υπάρχουν πολλοί φίλοι στα Κύθηρα, αλλά θέλω να βρω και μια κολλητή στο νησί. Γι’ αυτό παίρνω και το αεροπλάνο και έρχομαι στην Αθήνα για έναν καφέ. Είναι πολύ ωραία αυτή η επαφή, αλλά πιστεύω ότι θα έρθει και αυτό σιγά σιγά».
Πώς η μετακόμιση στα Κύθηρα οδήγησε στη δημιουργία του δικού της φωτογραφείου
Η Μαρίζα Καρύδη δεν είχε αρχικά σχεδιάσει ότι η νέα της ζωή στο νησί θα οδηγούσε στο άνοιγμα ενός φωτογραφείου. Η επαγγελματική αυτή εξέλιξη προέκυψε μέσα από την επαφή της με τους κατοίκους, οι οποίοι άρχισαν να της ζητούν φωτογραφίες για διαβατήρια και άλλες ανάγκες, φέρνοντάς την σταδιακά πιο κοντά στην ιδέα να δημιουργήσει τον δικό της χώρο.
«Δεν πήγα εκεί γνωρίζοντας ότι θα ανοίξω στούντιο φωτογραφίας. Έλεγα σε όλους “Γεια σας, είμαι φωτογράφος”, αλλά περίμενα ότι θα συνεχίσω να δουλεύω online και θα κάνω άλλα πράγματα στον υπολογιστή. Μου έλεγαν όλοι “Αφού είσαι φωτογράφος, να βγάλουμε και μια φωτογραφία διαβατηρίου”. Εγώ απαντούσα ότι δεν έχω στούντιο και δεν έχω τη δυνατότητα. Τελικά είπα τόσα όχι που αισθάνθηκα λίγο χαζούλα και σκέφτηκα γιατί δεν ανοίγω ένα μαγαζί να τελειώνει η υπόθεση;».
Η ανταπόκριση που βρήκε στην τοπική κοινωνία τη βοήθησε να προχωρήσει, ενώ η αλλαγή τόπου επηρέασε θετικά και το περιεχόμενο που μοιράζεται στα social media. Η φύση και η καθημερινότητα στο νησί αποτέλεσαν το σκηνικό που ήθελε πάντα να αποτυπώνει, ενώ η ίδια παρατήρησε μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με το κοινό της.
«Με έναν πολύ αστείο τρόπο, στο μυαλό μου το σκεφτόμουν ότι θα πάω στα Κύθηρα, θα έχω το ωραίο σπίτι και επιτέλους θα μπορώ να τραβάω τα βίντεο που μου αρέσουν. Παρατήρησα ότι και σε όσους με ακολουθούν άρεσε πάρα πολύ αυτή η αλλαγή και είδα διαφορά στην αλληλεπίδραση. Νιώθω ότι υπάρχει αυτή η τάση, όπου όλοι ψάχνουν τρόπους να μετακομίσουν σε έναν πιο ήσυχο τόπο, οπότε αυτό το περιεχόμενο είναι και πάλι επίκαιρο».
Η συμβουλή της σε όσους ονειρεύονται μια νέα αρχή
Κλείνοντας τη συζήτησή της με την Ευτυχία Χαραλαμπάκη, η Μαρίζα Καρύδη μίλησε για τον φόβο που συχνά συνοδεύει τις μεγάλες αλλαγές και για τη σημασία τού να δοκιμάζουμε κάτι διαφορετικό, χωρίς να αντιμετωπίζουμε κάθε απόφαση σαν μια οριστική και αμετάκλητη επιλογή.
«Θα τους ρώταγα τι φοβούνται. Νιώθω ότι όλοι φοβόμαστε επειδή βγαίνουμε λίγο από τη ζώνη της άνεσής μας, αλλά στην ουσία αυτό που φοβόμαστε μπορεί να μην υπάρχει. Εγώ φοβόμουν ότι θα πάω εκεί και θα με δείχνουν όλοι με το δάχτυλο. Ήταν τελείως το αντίθετο. Με αγκάλιασε η κοινωνία, με βοήθησε πολύ επαγγελματικά και με στήριξαν όλοι».
Η ίδια προτείνει σε όσους σκέφτονται να εγκατασταθούν σε έναν μικρότερο τόπο να δώσουν πρώτα στον εαυτό τους την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τη νέα πραγματικότητα, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις εμπειρίες ή στις απόψεις άλλων ανθρώπων.
«Λέω σε όλους απλά να νοικιάσουν ένα σπίτι για έναν μήνα και να έρθουν να δουν το νησί. Να μη βασίζονται στη γνώμη κάποιου άλλου. Έχει σημασία να είσαι και δοτικός, γιατί οι μικρές κοινωνίες σε θέλουν δοτικό. Πρέπει με κάποιον τρόπο να προσφέρεις. Αν είσαι λίγο πιο κοινωνικός, ανοιχτός σε καινούργια πράγματα και δεν θυμώνεις με τους μεγαλύτερους ανθρώπους που μπορεί να σε σχολιάζουν, αλλά το παίρνεις ως αστείο, τότε η επαρχία μπορεί να σου ταιριάζει».
Για τη Μαρίζα Καρύδη, το σημαντικότερο είναι να μην αφήνουμε τον φόβο να καθορίζει τις επιλογές μας, αλλά να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ανακαλύπτει νέες δυνατότητες, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να ξεκινήσουμε από την αρχή.
«Δεν εξελισσόμαστε όσο μένουμε στο πατρικό μας σπίτι»
«Δεν εξελισσόμαστε όσο μένουμε στο πατρικό μας σπίτι. Είναι πολύ ωραίο και νιώθουμε πολύ άνετα γιατί είναι το σπίτι μας, αλλά είναι πάρα πολύ ωραίο για τον εαυτό μας να βγαίνουμε από αυτή την κατάσταση που έχουμε συνηθίσει. Περπατάμε στους ίδιους δρόμους, πάμε στον ίδιο φούρνο, στο ίδιο σούπερ μάρκετ όλη μας τη ζωή. Πρέπει να βγούμε λίγο από αυτό για να δούμε αν μας ταιριάζει κάτι άλλο. Αν δεν μας ταιριάζει, επιστρέφουμε».
Όσο για τη λέξη που περιγράφει καλύτερα το δικό της restart, η απάντηση της Μαρίζας είναι μία και, όπως παραδέχεται, ίσως λίγο κλισέ.
«Αγάπη. Είναι πάρα πολύ κλισέ, το ξέρω, αλλά ακολουθώ συνέχεια αυτά που αγαπάω και με φέρνουν σε μια καθημερινότητα πολύ όμορφη. Το επάγγελμά μου το αγαπάω πάρα πολύ, τη θάλασσα την αγαπάω πάρα πολύ, ακόμη και τις αλλαγές που με τρομάζουν. Όταν αισθανόμαστε ότι κάτι το αγαπάμε και το ακολουθούμε, σίγουρα θα μας οδηγήσει σε έναν ωραίο δρόμο».
Διάβασε επίσης:
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook ή ακολουθήστε μας στο Instagram, στο TikTok και στο YouTube.
