Τα ξανθά μαλλιά υπήρξαν για αιώνες κάτι παραπάνω από ένα απλό χαρακτηριστικό. Από τους μύθους της αρχαιότητας έως τις γιγαντοαφίσες του Χόλιγουντ, το ξανθό μαλλί φόρτισε τη λαϊκή συνείδηση και την pop κουλτούρα με έννοιες που ξεπερνούν την ομορφιά. Έγινε συνώνυμο της αθωότητας, της επιθυμίας, αλλά και της επικίνδυνης έλξης που μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή.
Η διαδρομή αυτής της εικόνας δεν είναι γραμμική. Ξεκινά από την «America’s Sweetheart» Mary Pickford και φτάνει στις ψυχρές, υπολογιστικές ηρωίδες των film noir και των θρίλερ, με ονόματα- σταθμούς που άλλαξαν την κινηματογραφική γλώσσα: Jean Harlow, Veronica Lake, Lana Turner, Sharon Stone. Στη συλλογική φαντασία, η ξανθιά γυναίκα έγινε ταυτόχρονα όνειρο και απειλή, αυτή η διττή της υπόσταση τροφοδότησε μύθους και έχτισε στερεότυπα.
Διάβασε επίσης: 4 celebrities που έχουν τα πιο «ασυνήθιστα» ταλέντα και δεν το ξέρει κανείς
Από την αγνότητα στον πειρασμό
Η γοητεία του ξανθού μαλλιού δεν είναι καινούργια επινόηση. Από τις θεότητες της σκανδιναβικής και ελληνικής μυθολογίας έως τις βικτωριανές απεικονίσεις γυναικών-συμβόλων της αρετής ή της καταστροφής, το χρώμα των μαλλιών υπήρξε εργαλείο αφήγησης και συμβολισμού.
Στις πρώτες δεκαετίες του κινηματογράφου, οι μελαχρινές «vamp» φιγούρες της Theda Bara και της Louise Glaum μονοπωλούσαν το στερεότυπο της επικίνδυνης γυναίκας. Όμως οι νέες δυνατότητες που πρόσφερε η χημεία και η δημοτικότητα του πλατινέ μαλλιού έφεραν μια νέα αισθητική και η ξανθιά πλέον μπορούσε να «τυφλώσει» με την αθωότητά της, κρύβοντας τις σκοτεινές της προθέσεις.
Jean Harlow: η απαρχή της πλατινέ δύναμης
Στη δεκαετία του ’30, η Jean Harlow εγκαταλείπει την εικόνα της αφελούς και ενσαρκώνει μια ξανθιά που γνωρίζει τη δύναμή της και ξέρει να την αξιοποιεί. Σε ταινίες όπως «Platinum Blonde» (1931) και «Bombshell» (1933), η Jean Harlow διαμορφώνει ένα νέο πρότυπο: μια γυναίκα που δεν περιμένει έναν άντρα-προστάτη να τη σώσει, αλλά η ίδια κινεί τα νήματα.
Η Mary Pickford, με τις κεχριμπαρένιες μπούκλες, υπήρξε η ενσάρκωση της αγνότητας και της «καλής κοπέλας». Η Jean Harlow την εκτόπισε, ανοίγοντας τον δρόμο για μια πιο σκοτεινή αφήγηση. Έτσι έγινε το πρώτο βήμα για να συνδεθεί στη συνείδηση η ξανθιά γυναίκα με την έννοια του κινδύνου.
Marilyn Monroe: η ξανθιά που όπλισε τον μύθο με ερωτισμό
Τη δεκαετία του ’50, η Marilyn Monroe επαναπροσδιόρισε την έννοια της ξανθιάς καλλονής, συνδυάζοντας μια φαινομενική παιδικότητα με εκρηκτικό ερωτισμό. Ρόλοι όπως στο «Gentlemen Prefer Blondes» (1953) ή το «Some Like It Hot» (1959) έδειχναν μια γυναίκα που φαινόταν αφελής, αλλά συχνά ήξερε να κατευθύνει τις καταστάσεις προς όφελός της. Η Marilyn Monroe πρόσθεσε στο στερεότυπο μια πιο γλυκιά, παιχνιδιάρικη εκδοχή, χωρίς να χάνει την αίσθηση του κινδύνου που πάντα καραδοκούσε κάτω από το χαμόγελο και τα πλατινέ μαλλιά. Με την Marilyn Monroe, ο μύθος της ξανθιάς απέκτησε μια ακόμη πιο περίπλοκη διάσταση.
Ο πόλεμος και η εποχή των femme fatales
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη μεταπολεμική περίοδο, η Veronica Lake με τις διάσημες κυματιστές μπούκλες και η Barbara Stanwyck εδραίωσαν την ξανθιά ως γυναίκα-παγίδα. Η εξωτερική αθωότητα λειτουργούσε σαν «δόλωμα», πίσω από το οποίο κρυβόταν χειρισμός, πλεονεξία και, συχνά, έγκλημα.
Το «Blonde Ice» (1948) με την Leslie Brooks παγίωσε το στερεότυπο της «ice queen», μιας γυναίκας με χρυσό φωτοστέφανο αλλά παγωμένη καρδιά. Η ψυχρή γοητεία έγινε πλέον δομικό στοιχείο της αφήγησης.
Από τη Lana Turner στη Sharon Stone: η αναβίωση του μύθου
Στο εμβληματικό «The Postman Always Rings Twice» (1946), η Lana Turner ντύνεται στα λευκά και, με τα σχεδόν λευκά μαλλιά της, ενσαρκώνει την τέλεια σύζυγο που στην πραγματικότητα μηχανεύεται φόνο. Το ξανθό της μαλλί λειτουργεί σαν την τέλεια κάλυψη που ρίχνει πέπλο και «σκεπάζει» στις σκοτεινές της πράξεις.
Η δεκαετία του ’90 συντήρησε τον μύθο της ξανθιάς απειλής. Η Sharon Stone στο «Basic Instinct» (1992) υποδύεται την Catherine Tramell, μια συγγραφέα ύποπτη για φόνο που μετατρέπει την ανάκριση σε παιχνίδι εξουσίας και σεξουαλικής πρόκλησης. Η Sharon Stone χειρίζεται την αμφισημία του ξανθού μαλλιού στο έπακρο, ενσαρκώνοντας το φως που κρύβει σκιές.
Το ξανθό ως πολιτισμικό «όπλο»
Η Lynda Nead, στο βιβλίο «British Blonde: Women, Desire and the Image in Postwar Britain», υπογραμμίζει ότι η «ξανθιά καλλονή» δεν είναι απλώς μια αισθητική επιλογή, αλλά ένα πολιτισμικό σύμβολο. Ενσωματώνει ταυτόχρονα τον πόθο και την απειλή. Η χρήση του ξανθού μαλλιού αποτελεί την επιτομή της παραπλάνησης, λειτουργώντας επειδή αντιστρέφει προσδοκίες: το κοινό συνδέει το ανοιχτόχρωμο με την αγνότητα, κι αυτό κάνει την αποκάλυψη της επικίνδυνης πλευράς ακόμη πιο ανατρεπτική.
Η ξανθιά γυναίκα της μεγάλης οθόνης δεν υπήρξε ποτέ μονοδιάστατη. Είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας και η μοιραία γυναίκα. Η αθώα που περιμένει τον ήρωα και η υπολογίστρια που τον οδηγεί στην πτώση. Από την Mary Pickford ως τη Sharon Stone, το ξανθό χρώμα φορτίστηκε με τόσα νοήματα ώστε να λειτουργεί πλέον ως αφηγηματικό εργαλείο από μόνο του.
Η ξανθιά καλλονή παραμένει μύθος γιατί ενσαρκώνει αντιφάσεις: ελπίδα και κίνδυνο, όνειρο και εφιάλτη, επιθυμία και φόβο. Και όσο η ποπ κουλτούρα αγαπά την ένταση ανάμεσα στη γοητεία και την απειλή, οι ξανθές θα συνεχίσουν να είναι, τουλάχιστον στη μυθοπλασία, το πιο ελκυστικό είδος κινδύνου.
Διάβασε επίσης: Παιδιά αστέρες του Χόλυγουντ, τότε και τώρα
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
