Με μια ματιά
- Η έναρξη της σχολικής χρονιάς φέρνει μαζί της γνώριμους τύπους μαθητών, ανεξαρτήτως αλλαγών.
- Το άρθρο περιγράφει διάφορους μαθητικούς τύπους, όπως ο "σπασίκλας", ο "κοπάνας" και ο "κοινωνικός".
- Κάθε τύπος μαθητή έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα και συμπεριφορές στην καθημερινότητα του σχολείου.
- Η αναγνώριση του εαυτού σε έναν από αυτούς τους τύπους είναι πιθανή για τους αναγνώστες.
Η έναρξη της σχολικής χρονιάς έχει κάτι από déjà vu: καινούρια τετράδια, τσάντες που μυρίζουν ακόμα πλαστικό, αγιασμός, «φέτος θα διαβάζω από την αρχή» και εκείνη η πρώτη μέρα που όλοι προσπαθούν να καταλάβουν σε ποια θέση θα κάτσουν, με ποιον θα κάνουν παρέα και πόσο γρήγορα θα φτάσει επιτέλους το πρώτο διάλειμμα. Υπάρχει ο μαθητής που εμφανίζεται από νωρίς με όλα τα βιβλία τακτοποιημένα, εκείνος που έχει ήδη ξεκινήσει να αγχώνεται για τα διαγωνίσματα, αλλά και αυτός που δεν θυμάται καν σε ποια αίθουσα είναι η τάξη του.
Κάποιος θα έχει φέρει καινούριο outfit λες και πηγαίνει σε πασαρέλα, κάποιος άλλος θα ψάχνει από την πρώτη μέρα τρόπο να κάνει κοπάνα και φυσικά θα υπάρχει εκείνος που βλέπει το σχολείο κυρίως ως το μέρος όπου θα συναντήσει ξανά την παρέα του. Γιατί μπορεί τα χρόνια να περνούν, οι τσάντες να αλλάζουν και τα σχολικά προγράμματα να ανανεώνονται, όμως οι τύποι μαθητών παραμένουν σχεδόν ίδιοι και, αν γυρίσεις λίγο πίσω τον χρόνο, αποκλείεται να μην αναγνωρίσεις τον εαυτό σου σε έναν από αυτούς.
Διάβασε επίσης: Τα πιο iconic τετράδια για το σχολείο που θα κάνουν όλη την τάξη να ζηλεύει
«Ο σπασίκλας»
Ήξερε την ύλη πριν την παραδώσει ο καθηγητής και σήκωνε χέρι πριν καν ολοκληρωθεί η ερώτηση. Είχε πάντα υπογραμμισμένα βιβλία, σημειώσεις με διαφορετικά χρώματα και μια απάντηση για όλα. Το «δεν διάβασα» της παρέας τον έκανε να κοιτάζει με απορία, γιατί είχε ήδη λύσει και τις ασκήσεις της επόμενης εβδομάδας.
«Το φυτούκλι»
Ένα level πιο πάνω. Δεν αρκούσε να είναι καλός μαθητής, έπρεπε να το ζει. Ήξερε πότε γράφετε διαγώνισμα, τι σελίδα έχετε και τι εργασία πρέπει να παραδώσετε, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν το είχε καταλάβει. Και φυσικά, είχε πάντα μαζί του στυλό. Πολλά στυλό.
«Ο τεμπέλης»
Το μότο του ήταν «θα το κάνω μετά» και το «μετά» μπορούσε να σημαίνει από το ίδιο βράδυ μέχρι την τελευταία ημέρα των διακοπών. Ήθελε να περάσει, αλλά χωρίς να κουραστεί ιδιαίτερα. Αν υπήρχε τρόπος να βγει η χρονιά με ελάχιστο διάβασμα, ήταν αποφασισμένος να τον ανακαλύψει.
«Ο κοπάνας»
Το κουδούνι χτυπούσε και εκείνος εξαφανιζόταν. Δεν είχε σημασία αν ήταν Δευτέρα, Παρασκευή ή η μέρα πριν από διαγώνισμα. Η απουσία ήταν τρόπος ζωής και η φράση «πού ήσουν;» είχε γίνει σχεδόν προσωπική προσβολή. Το σχολείο τον έβλεπε σπάνια, αλλά οι καφετέριες της περιοχής τον γνώριζαν με το μικρό του.
«Αυτός που πήγαινε για πασαρέλα»
Για κάποιους η πρώτη μέρα στο σχολείο ήταν αγιασμός. Για εκείνον ήταν fashion week. Το outfit είχε μελετηθεί, τα παπούτσια ήταν καθαρά, τα μαλλιά στην εντέλεια και η είσοδος στην αυλή έπρεπε να γίνει σαν να υπάρχουν φωτογράφοι παντού. Και κάπως έτσι, ενώ οι υπόλοιποι περίμεναν τον παπά, εκείνος περίμενε να δει ποιος θα τον προσέξει.
«Ο τουρίστας»
Πήγαινε σχολείο, αλλά κανείς δεν ήξερε ακριβώς γιατί. Δεν ήξερε σε ποια αίθουσα έχει μάθημα, ποιο βιβλίο χρειάζεται ή τι είχαν για εργασία. Έμπαινε στην τάξη με το ύφος ανθρώπου που μόλις επέστρεψε από διακοπές και ρωτούσε με απόλυτη φυσικότητα: «Παιδιά, τι έχουμε σήμερα;».
«Ο κοινωνικός»
Δεν τον ενδιέφερε τόσο τι θα γίνει στο μάθημα όσο ποιος θα κάτσει δίπλα του. Ήξερε όλους τους πάντες, είχε παρέες σε κάθε τμήμα και μπορούσε να πιάσει κουβέντα ακόμα και με τον καινούριο μαθητή μέσα σε πέντε λεπτά. Αν έλειπε, η τάξη ήταν αισθητά πιο ήσυχη.
«Ο “Δεν με νοιάζει”»
Βαθμοί; Δεν τον ενδιαφέρουν. Διαγωνίσματα; Θα δούμε. Παρατηρήσεις; Έχει ακούσει και χειρότερα. Είχε μια σχεδόν φιλοσοφική αντιμετώπιση απέναντι στο σχολείο και μπορούσε να αντιμετωπίσει ακόμα και ένα απροειδοποίητο τεστ με το βλέμμα ανθρώπου που έχει ήδη αποδεχθεί τη μοίρα του.
«Ο αιώνιος αργοπορημένος»
Ο αγιασμός ξεκινούσε στις 9 και εκείνος εμφανιζόταν 9:17. Το μάθημα άρχιζε 8:15 και έμπαινε στην τάξη όταν είχαν ήδη ανοίξει βιβλία. Πάντα είχε μια δικαιολογία και, το σημαντικότερο, πάντα την έλεγε με τέτοια αυτοπεποίθηση που για λίγα δευτερόλεπτα σχεδόν τον πίστευες.
«Ο αθληταράς»
Το σχολείο ήταν κυρίως η απαραίτητη στάση πριν από τη γυμναστική. Ήξερε πότε έχει αγώνα, ποιος είναι ο καλύτερος στην ομάδα και πού θα γίνει το επόμενο τουρνουά, αλλά μπορούσε να ξεχάσει εντελώς ότι είχε διαγώνισμα την επόμενη μέρα.
«Ο αρχηγός της παρέας»
Δεν ήταν απαραίτητα ο καλύτερος μαθητής, ούτε ο χειρότερος. Ήταν όμως αυτός που κανόνιζε τα πάντα. Πού θα κάτσετε, ποιος θα πάρει φωτοτυπίες, ποιος θα πάει κυλικείο και τι θα γίνει στο διάλειμμα. Χωρίς αυτόν, η παρέα θα χρειαζόταν πιθανότατα έκτακτη συνεδρίαση.
Και κάπως έτσι, άλλη μία σχολική χρονιά ξεκινά και μαζί της επιστρέφουν τα γνώριμα πρόσωπα: ο σπασίκλας, το φυτούκλι, ο κοπάνας, ο τουρίστας, ο fashion icon και φυσικά εκείνος που από τον αγιασμό έχει ήδη αρχίσει να μετρά αντίστροφα για τα Χριστούγεννα. Γιατί μπορεί τα βιβλία να αλλάζουν και οι τάξεις να μεγαλώνουν, αλλά οι τύποι μαθητών παραμένουν σχεδόν πάντα οι ίδιοι. Το θέμα είναι ένα: εσύ σε ποια κατηγορία ανήκεις;
Διάβασε επίσης:
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook ή ακολουθήστε μας στο Instagram, στο TikTok και στο YouTube.
