Η Ειρήνη Τσέλλου είναι αναμφίβολα ένα από τα πρόσωπα που συζητήθηκαν έντονα την τηλεοπτική σεζόν που πέρασε, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα μέσα από την ερμηνεία της στη σειρά «Να μ’ αγαπάς». Το νεαρό κορίτσι, που κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κοινού και να πρωταγωνιστήσει σε μια από τις πιο δημοφιλείς παραγωγές της χρονιάς, βρέθηκε στο στούντιο του «Spill the Tea» για μια εξομολογητική κουβέντα με τον Ανδρέα Ζωίτσα.
Σε μια συνέντευξη που ξεπέρασε τα όρια της τυπικής παρουσίασης, η Ειρήνη δεν δίστασε να μιλήσει για το κενό που νιώθει μετά την ολοκλήρωση ενός ρόλου, συγκρίνοντας τον αποχωρισμό με μια απώλεια. Με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα, αναφέρθηκε στην πίεση των καθημερινών γυρισμάτων, το βάρος της επιτυχίας, αλλά και τη συνεχή αναζήτηση της ισορροπίας ανάμεσα στην τηλεοπτική λάμψη και την ουσιαστική καλλιτεχνική δημιουργία, αποκαλύπτοντας πτυχές του εαυτού της που σπάνια μοιράζεται.
Spill The Tea με τον Άρη Κόντο: «Δεν είμαι ο σωσίας του Brad Pitt, είμαι ηθοποιός»
Η επιτυχία της σειράς «Να μ’ αγαπάς» έφερε αναγνωρισιμότητα και υψηλά νούμερα τηλεθέασης, αλλά για την Ειρήνη, το άγχος της επόμενης ημέρας είναι μια σταθερά που δεν εξαρτάται από τους αριθμούς. Η ηθοποιός περιγράφει με ρεαλισμό την αστάθεια του κλάδου: «Συνολικά με αγχώνει το επάγγελμα έτσι όπως είναι… Υπάρχει τρομερή ανασφάλεια στο χώρο, οπότε ξέρεις, λες αχ, έκλεισα κι αυτό τι ωραία! Εεε και μετά από λίγους μήνες ξεκινάς να σκέφτεσαι το επόμενο. Θα υπάρχει επόμενο; Αχ, τι θα είναι; Πιο πολύ με νοιάζει να παραμείνω σε αυτόν τον χώρο, να κάνω πράγματα που εμένα μου αρέσουν και με γεμίζουν, άσχετα αν θα είναι επιτυχία».
Η αγάπη για το θέατρο
Παρά το απαιτητικό «σχολείο» της τηλεόρασης, η Ειρήνη παραμένει πιστή στη μεγάλη της αγάπη: το θέατρο. Ανατρέχοντας στα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, μοιράζεται μια ιστορία ενηλικίωσης, όταν μαζί με συμφοιτητές της επιχείρησαν να στήσουν τη δική τους ομάδα. Εκεί, η καλλιτεχνική δημιουργία συνάντησε τη σκληρή πραγματικότητα των γραφειοκρατικών διαδικασιών: «Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο εκτός σχολής ήταν με τα παιδιά από το έτος μου. Τότε δεν ήταν απλώς υποκριτική, ήταν να έρθουμε σε επαφή με πολύ πράγμα: χαρτούρα, άνοιγμα εταιρείας, λογιστικά… Τα γραφειοκρατικά ήταν μια ολόκληρη “άλλη πίστα”. Μια δύσκολη πίστα, μπορώ να πω, με την οποία προς το παρόν δεν θα ήθελα να ασχοληθώ ξανά».
Η απόφαση της Ειρήνης να ακολουθήσει τη Φιλολογία ήταν, όπως παραδέχεται, μια κίνηση που υπαγορεύτηκε από την έλλειψη πληροφόρησης για τις εναλλακτικές επιλογές που υπάρχουν στην επαρχία. Ωστόσο, η μοίρα είχε άλλα σχέδια, με έναν απρόσμενο «μέντορα» να της ανοίγει τον δρόμο για την υποκριτική: «Όλα ξεκίνησαν κατά τύχη, οριακά δεν ήταν συνειδητή επιλογή. Σπούδαζα Φιλολογία στην Καλαμάτα και μπήκα σε μια ερασιτεχνική ομάδα, όπου γνώρισα τον Περικλή Αλμπάνη. Κάποια στιγμή με πλησιάζει και μου λέει: “Ρε συ, γιατί δεν πας να γίνεις ηθοποιός;”. Του απάντησα με ειλικρίνεια: “Πώς γίνεται αυτό;”. Στο ορκίζομαι, δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι υπήρχαν σχολές για να γίνει κάποιος ηθοποιός».
Κλείνοντας το κεφάλαιο του επαγγελματικού ανταγωνισμού, η ηθοποιός παρουσιάζεται απόλυτα προσγειωμένη, έχοντας απομυθοποιήσει την αγωνία των οντισιόν. Στην κουβέντα της, αναδεικνύεται και ο βαθιά ρομαντικός χαρακτήρας της, ο οποίος αποτελεί το «κλειδί» για τον τρόπο που βλέπει τη δουλειά και τις ανθρώπινες σχέσεις: «Κατάλαβα πολύ νωρίς ότι ο ανταγωνισμός είναι ένα ψέμα. Ο καθένας από εμάς είναι μοναδικός, από την εξωτερική εμφάνιση μέχρι το τι ταιριάζει σε έναν ρόλο. Έτσι, το απομυθοποίησα: αν δεν με πήραν σε μια οντισιόν, σημαίνει ότι η άλλη κοπέλα είχε κάτι που εγώ δεν είχα, και εγώ είχα κάτι άλλο που ταίριαζε καλύτερα. Το έχω αποδεχτεί πλήρως, όπως άλλωστε έχω αποδεχτεί και τον ρομαντισμό μου: είμαι άνθρωπος που δίνεται ολοκληρωτικά, είτε πρόκειται για τους ανθρώπους μου, είτε για τη δουλειά μου».
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
