11ο Beyond Borders: Αυτές είναι οι 23 ταινίες μικρού μήκους που θα δούμε στο μicro Διαγωνιστικό

Στο φετινό 11^ο Beyond Borders Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου (23-30 Αυγούστου 2026)  διαγωνίζονται 42 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο, οι 35 από τις οποίες προβάλλονται σε ελληνική, διεθνή και παγκόσμια πρεμιέρα. Πολλές από αυτές έχουν ταξιδέψει στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου και πολλές επίσης έχουν βρει το δρόμο τους για πρώτη φορά στο Καστελλόριζο, Το Κυρίως Διαγωνιστικό Τμήμα περιλαμβάνει 18 ταινίες ντοκιμαντέρ μεσαίου και μεγάλου μήκους (ανάμεσά τους 3 ελληνικές παραγωγές) και το μicro Διαγωνιστικό Τμήμα περιλαμβάνει 23 ταινίες ντοκιμαντέρ μικρού μήκους (ανάμεσά τους 5 ελληνικές παραγωγές και συμπαραγωγές). Συνολικά στο φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα θα εκπροσωπηθούν 53 διαφορετικές χώρες, με παραγωγές ή συμπαραγωγές τους, ενώ πάνω από το 40% του προγράμματος θα έχει γυναικεία υπογραφή στη σκηνοθεσία.

Η φετινή κινηματογραφική σοδειά ξεδιπλώνεται μέσα από τρεις μεγάλους θεματικούς άξονες, που συνομιλούν άμεσα με το κεντρικό ερώτημα της διοργάνωσης: «τι μένει αν αφαιρέσεις το προφανές;». Στο προσκήνιο βρίσκονται, αρχικά, οι καταιγιστικές κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις και οι σύγχρονες συγκρούσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτυπώνοντας μια εποχή έντονης επισφάλειας, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η συλλογική συνείδηση μοιάζουν να δοκιμάζονται όλο και πιο πολύ και πόλο και πιο συχνά. Δίπλα τους, η οικολογία (ή η άρνηση αυτής) και η κλιματική κρίση θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της περιβαλλοντικής μας ευθύνης απέναντι στο αύριο. Τέλος, φτάνοντας από το συλλογικό στο προσωπικό, το Φεστιβάλ στρέφει το βλέμμα του και σε μια σειρά από βαθιά μοναδικές, ανθρώπινες ιστορίες· εκεί όπου οι ήρωες, επαναπροσδιορίζοντας τις δικές τους εσωτερικές προτεραιότητες, καταφέρνουν να ανακαλύψουν και να ρίξουν φως και λυρισμό στην ωμή καθημερινότητα.

Κύριος θεσμικός εταίρος του Beyond Borders είναι το ΕΚΚΟΜΕΔ, ο κρατικός φορέας που έχει ως αποστολή του την προώθηση της ελληνικής οπτικοακουστικής παραγωγής σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Παρακάτω θα βρείτε τις περιλήψεις των ταινιών που θα διαγωνιστούν στα Κυρίως & στο μicro Διαγωνιστικά τμήματα, καθώς και πληροφορίες για τους δημιουργούς τους. Όλα τα trailers των ταινιών και οι πληροφορίες για το πρόγραμμα του 2026 βρίσκονται αναρτημένες και στην ιστοσελίδα www.beyondborders.gr

μicro Διαγωνιστικό Τμήμα

A Reconnaissance, Stefan Kruse, Δανία-Γερμανία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 28’: Ένα πειραματικό κινηματογραφικό δοκίμιο με αφορμή την πρώτη πτήση στρατιωτικού drone της Frontex στη Μεσόγειο. Η ταινία εξερευνά την αόρατη στρατιωτικοποίηση των συνόρων και αναρωτιέται αν μπορούμε τελικά να αντισταθούμε στην παντεπόπτη εξουσία της τεχνολογικής επιτήρησης.

Ο Stefan Kruse είναι Δανός κινηματογραφιστής και εικαστικός καλλιτέχνης, του οποίου η πρακτική βασίζεται στην έρευνα και εστιάζει σε ηθικά και φιλοσοφικά ζητήματα που σχετίζονται με την παραγωγή τεχνικών εικόνων. Αντλώντας συχνά αφετηρία από προσωπικές εμπειρίες, το έργο του διερευνά την ανθρώπινη αντίληψη, την κυκλοφορία των εικόνων στα μέσα ενημέρωσης, τις τεχνολογίες επιτήρησης και τη σύνδεσή τους με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Εστιάζοντας σε φαινομενικά αόρατες βιομηχανικές και πολιτικές δομές, δημιουργεί έναν χώρο κριτικού αναστοχασμού γύρω από τους μηχανισμούς εξουσίας και αναπαράστασης.

Anatomy of a Lost Sound, Zuko Garagić, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 19’: Ένα πειραματικό, υβριδικό φιλμ που ακολουθεί τον κύκλο ζωής μιας ριζοσπαστικής ηχογράφησης σε ένα παραστρατιωτικό στρατόπεδο νεολαίας στην Κεντρική Ευρώπη, ξετυλίγοντας τις ιστορικές ενοχές μιας ολόκληρης ηπείρου.

Ο Zuko Garagić είναι σκηνοθέτης του οποίου το κινηματογραφικό έργο κινείται ανάμεσα στα αρχειακά τεκμήρια και τις εξπρεσιονιστικές ανασυνθέσεις. Γιος Εβραίας μητέρας της διασποράς και Βόσνιου μουσουλμάνου πατέρα, ο οποίος εγκατέλειψε τη διαλυόμενη πατρίδα του σε ηλικία δεκαεπτά ετών, και μεγαλωμένος από έναν βετεράνο του πολέμου του Βιετνάμ, αντιμετωπίζει την Ιστορία ως έναν μηχανισμό που συχνά αποκρύπτει τα ίδια του τα εγκλήματα. Πρόσφατα σκηνοθέτησε και παρήγαγε μια ταινία μικρού μήκους στην Αργεντινή υπό την καθοδήγηση του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο, ενώ συμμετείχε και στο Spring Academy του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.

And the Storm Dreamed of Horses, Coralie Hina Gourdon, Γαλλική Πολυνησία-Κούβα-Γαλλία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 22’:  Ένας καουμπόι και το άλογό του βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν καταστροφικό τυφώνα. Μέσα στην απόλυτη κατάρρευση του κόσμου γύρω τους, οι δυο τους μοιράζονται έναν βουβό, κοινό θρήνο.

Η Coralie H. Gourdon είναι σκηνοθέτις και μοντέρ από τη Γαλλική Πολυνησία και ζει στην Αθήνα. Κινούμενη ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, το έργο της διερευνά τις υποκειμενικές πραγματικότητες, την έννοια της επιτέλεσης και τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι διαμορφώνουν και κατοικούν τις εικόνες τους. Οι ταινίες της έχουν αναπτυχθεί μέσα από διεθνή εργαστήρια με τους Werner Herzog, Béla Tarr και Gianfranco Rosi. Η προηγούμενη ταινία της «Time Sensitive Characters» έκανε πρεμιέρα στο Visions du Réel το 2024. Αυτή την περίοδο αναπτύσσει το πρώτο της ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους σε συνεργασία με την Arte France.

Averno, Filippo Maria Pontiggia, Ιταλία, 2025, Διεθνής Πρεμιέρα, 23’:  Στο Ποτσουόλι, ακριβώς στο κέντρο του κρατήρα των Φλεγραίων Πεδίων, η γη αναπνέει σε έναν συνεχή, απόκοσμο κύκλο ανύψωσης και βύθισης, κρατώντας ζωντανή μια λανθάνουσα, μυστηριακή ενέργεια αιώνων.

Ο Filippo Maria Pontiggia είναι απόφοιτος της Σχολής Ντοκιμαντέρ ZeLIG και έχει επιμεληθεί το πειραματικό τμήμα Spazio X του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ FrontDOC. Παράλληλα, συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Cervino Cinemountain. Έχει εργαστεί σε πολυάριθμες κινηματογραφικές παραγωγές και έχει δημιουργήσει ταινίες μικρού μήκους, καθώς και καλλιτεχνικά πρότζεκτ που συνδυάζουν φωτιστικές εγκαταστάσεις και ηλεκτρονικούς αισθητήρες. Η πιο πρόσφατη ταινία του «Rabbits in the Cemetery» (2024) τιμήθηκε με το Βραβείο Φοιτητών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τρέντο και απέσπασε διάκριση στο τμήμα Orizzonti Vicini.

Πίσω απ’ τις Σκιές, Κωνσταντίνος Ποταμιανός, Ελλάδα-Κίνα, 2025, 13’: Ένας πολιτιστικός διάλογος ανάμεσα σε έναν Έλληνα καραγκιοζοπαίχτη και έναν Κινέζο μετρ του θεάτρου σκιών. Η ταινία γεννιέται μέσα από την ανάγκη του σκηνοθέτη να επιστρέψει στις παιδικές του μνήμες, αναζητώντας τις πανάρχαιες ρίζες μιας τέχνης φτιαγμένης από φως και σκοτάδι.

Ο Κωνσταντίνος Ποταμιάνος γεννήθηκε στην Πάτρα το 2005 και ασχολείται με τον κινηματογράφο από νεαρή ηλικία. Το πρώτο του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Το Κάλεσμα των Φάρων» έκανε πρεμιέρα το 2022. Έκτοτε δραστηριοποιείται στη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ και στη διεύθυνση φωτογραφίας, δημιουργώντας ταινίες μικρού μήκους όπως το «Πίσω απ’ τις Σκιές» (Κίνα, 2025) και «η Εγκατάλειψη Εστιών» (Ελλάδα, 2025). Παράλληλα ασχολείται με τη μουσική ως ντράμερ και το 2024 συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών σε διασκευή του έργου του George Gershwin για Jazz Piano Trio και συμφωνική ορχήστρα. Σήμερα σπουδάζει στο Τμήμα Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, διερευνώντας τρόπους συνάντησης και σύνθεσης διαφορετικών μορφών τέχνης μέσα από τον κινηματογράφο.

Body, Saad Zuberi & Husain Qaizar, Πακιστάν, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 12’:  Η συνεργασία ενός ντόπιου φωτογράφου στο Πακιστάν με άνδρες μοντέλα και bodybuilders μετατρέπεται σε μια τολμηρή καταγραφή γύρω από τα όρια της σωματικής διάπλασης, την εμμονή με την επιτυχία και τις μεταβαλλόμενες έννοιες της αρρενωπότητας σε μια συντηρητική κοινωνία.

Ο Saad Zuberi είναι δημοσιογράφος πολυμέσων και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, με ειδίκευση στην κάλυψη θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τραυματικών εμπειριών και συγκρούσεων. Το έργο του έχει προβληθεί από τα BBC, Al Jazeera, Vice News, Sky, Channel 4 και MTV Docs. Έχει επίσης προταθεί για βραβείο Emmy, βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Ντοκιμαντέρ (IDA) και βραβείο της Ένωσης Διεθνούς Ραδιοτηλεόρασης (AIB). Είναι υπότροφος δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και υποψήφιος διδάκτορας στις ΗΠΑ, όπου η έρευνά του εξετάζει την ταυτότητα, τους τρόπους πλαισίωσης και αναπαράστασης στη διεθνή δημοσιογραφία και τη διαπολιτισμική επικοινωνία.

Ο Husain  Qaizar είναι μοντέρ και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ που έχει προταθεί για βραβείο Emmy. Με πάθος να φέρνει στο φως άγνωστες ιστορίες που διαμορφώνουν τον κόσμο, έχει αφιερώσει την καριέρα του στη δημιουργία ντοκιμαντέρ που αγγίζουν το κοινό συναισθηματικά και που γεφυρώνουν πολιτισμούς, εμπνέουν ενσυναίσθηση και προκαλούν ουσιαστικό διάλογο. Έχει συμβάλει σε πάνω από 100 έργα, συμπεριλαμβανομένων ταινιών που έχουν κερδίσει Όσκαρ και ταινιών που έχουν προταθεί για βραβείο Emmy. Το έργο του έχει προβληθεί στα κανάλια HBO, Channel 4, Netflix, VICE, Al Jazeera, YouTube Originals, Refinery29, TED και The Atlantic..

Σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, Ορέστης Ρούσκας, Ελλάδα, 2025, 21’: Απέναντι στην ασφυκτική πίεση του υπερτουρισμού, ορισμένοι κάτοικοι της Νάξου προτάσσουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και δημιουργίας. Μια ταινία για την καθημερινή αντίσταση που απαιτείται για να διασωθεί η αυθεντική ψυχή του νησιού.

Ο Ορέστης Ρούσκας είναι σκηνοθέτης με έδρα την Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Πολιτιστική Διαχείριση. Έχει εργαστεί σε κινηματογραφικές παραγωγές ως βοηθός σκηνοθέτη και script supervisor, ενώ δραστηριοποιείται επίσης ως film programmer στο Micro μ Festival στα Χανιά. Διετέλεσε διευθυντής παραγωγής του Animasyros International Animation Festival τις χρονιές 2024 και 2025, ενώ ανέλαβε και την οργάνωση παραγωγής του πρώτου συνεδρίου του Διεθνούς Κέντρου Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους (CIFEJ), που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 2025. Η τελευταία του ταινία μικρού μήκους, «Σμύριδα, Μάρμαρο και Αμπέλι» (2025), έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Δράμας, όπου απέσπασε βραβείο ντοκιμαντέρ. Αυτή την περίοδο εργάζεται στην Καρλσρούη ως Guest Artist στο ZKM | Center for Art and Media, όπου δημιουργεί έργα βιντεοτεκμηρίωσης για τον οργανισμό.

Every Time You Leave, You Are Born Again, Mladen Bundalo, Βέλγιο-Βοσνία και Ερζεγοβίνη, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 24’: Το ταξίδι της επιστροφής ενός σκηνοθέτη στη γενέτειρά του μετατρέπεται σε έναν καθηλωτικό εσωτερικό μονόλογο. Καθώς το λεωφορείο τραντάζεται στον δρόμο, η έννοια της αποχώρησης και της προσφυγιάς αποκτά ένα νέο, βαθύτερο υπαρξιακό βάρος.

Ο Mladen Bundalo (γενν. 1986, Πρίεδορ) είναι πολυδιάστατος καλλιτέχνης, κινηματογραφιστής και συγγραφέας βοσνιακής καταγωγής με έδρα τις Βρυξέλλες. Οι ταινίες-δοκίμιά του εξερευνούν θέματα όπως η αίσθηση του «ανήκειν» και η ανθρώπινη κατάσταση στο πλαίσιο της μετανάστευσης, της διασποράς και των περιόδων αβεβαιότητας και κρίσης. Το έργο του έχει προβληθεί σε πάνω από 50 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου και βίντεο, μεταξύ των οποίων τα IDFA (Άμστερνταμ), Ji.hlava IDFF (Jihlava), Go Short (Nijmegen), Vidéographies (Λιέγη), το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο και το Punto de Vista IDFF (Παμπλόνα).

Heidi’s House, Johanna Sofia Heusser, Ελβετία, 2026, Ελληνική Πρεμιέρα, 11’:  Η ποιητική ιστορία μιας γυναίκας που μετανάστευσε στην Τήνο τη δεκαετία του ’80 και αφοσιώθηκε αυτοδίδακτα στην αρχιτεκτονική του νησιού. Μια ταινία γεμάτη τρυφερότητα, ιδωμένη μέσα από τη ματιά της εγγονής της.

Η Johanna Sofia Heusser, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον Σύγχρονο και Αστικό Χορό στη Σχολή Καλών Τεχνών (HF) της Ζυρίχης το 2016, ενώ το 2022 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στο «Διευρυμένο Θέατρο» από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βέρνης (HKB) και δίπλωμα στις Τέχνες και τη Διεθνή Συνεργασία από το Πανεπιστήμιο Τεχνών και Σχεδίου της Ζυρίχης (ZHdK). Από το 2016, έχει αναπτύξει και παρουσιάσει το δικό της έργο σε φεστιβάλ και θέατρα σε όλη την Ελβετία, την Ευρώπη, την Ινδία, την Ελλάδα, την Τουρκία και την Ουγκάντα, συμπεριλαμβανομένων των Zürcher Theaterspektakel, του FIT Festival Lugano, του Dschungel Wien, του Εθνικού Θεάτρου Καμπάλα και του Istanbul Fringe Festival. Έχει λάβει διάφορα βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Atelier Mondial (2018) και το Double Tanz από το Migros Kulturprozent (2020).

How to Listen to Fountains, Eva Sajanová, Σλοβακία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 10’:  Ένα ευρηματικό φιλμ για τον δημόσιο χώρο, όπου τα σιντριβάνια των πόλεων ξαφνικά ζωντανεύουν, αποκτούν δική τους φωνή και ξεκινούν μια ανατρεπτική εξέγερση για να τραβήξουν την προσοχή των περαστικών.

Η Eva Sajanová (γενν. 2002) είναι Σλοβάκα συνθέτρια και σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ. Συνθέτει μουσική για κινηματογράφο και χορό, συμμετέχει σε μουσικά σχήματα και ακούει τα σιντριβάνια. Σπουδάζει σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών της Μπρατισλάβα, όπου διερευνά τις δημιουργικές δυνατότητες του ήχου ως μέσου καταγραφής και ερμηνείας της πραγματικότητα

In Between Dreams, Aritra Biswas, Γαλλία, 2026, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 14’: Ένας κινηματογραφιστής από την Καλκούτα περιπλανιέται στο Παρίσι αναζητώντας μάταια κάτι που να θυμίζει την πατρίδα του. Μια συνάντηση με ξένους, όμως, θα γεννήσει ένα απρόσμενο αίσθημα οικειότητας μέσα από κοινές ιστορίες μετανάστευσης

Ο Aritra Biswas είναι σκηνοθέτης με έδρα τη Βομβάη, που δραστηριοποιείται συχνά σε διεθνείς παραγωγές. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Κινηματογραφία από το Whistling Woods International. Η αφήγηση ιστοριών τον γοητεύει από πολύ νωρίς και χρησιμοποιεί την κάμερα ως μέσο εξερεύνησης ανθρώπων, τόπων και των συναισθηματικών δεσμών που τους ενώνουν. Στο έργο του αναδεικνύει τη διακριτική ποίηση της καθημερινότητας, στρέφοντας το βλέμμα σε όσα συχνά περνούν απαρατήρητα

It’s Always Ever About the Conservation of the Species, Eva Louisa Gemmer, Γερμανία, 2025, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 30’: Ένα τελευταίο μάθημα σεξουαλικής αγωγής σε μια τάξη της τρίτης γυμνασίου αφήνει στην άκρη τη στεγνή θεωρία περί αντισύλληψης. Το ντοκιμαντέρ δίνει τον λόγο στους ίδιους τους εφήβους, οι οποίοι μιλούν αφοπλιστικά για το σεξ, τις επιθυμίες και, πάνω από όλα, για τις ανασφάλειές τους.

Η Eva Louisa Gemmer είναι σκηνοθέτις, διευθύντρια φωτογραφίας και εκπαιδεύτρια κινηματογράφου με έδρα το Μόναχο. Από το 2019 σπουδάζει σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ στο Πανεπιστήμιο Τηλεόρασης και Κινηματογράφου του Μονάχου (HFF München). Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το DOK.fest Munich και η Berlinale. Το 2026 δημοσίευσε το πρώτο της συλλογικό εκδοτικό εγχείρημα με τίτλο «Was geschehen und nie geschehen ist». Αυτή την περίοδο ολοκληρώνει την ταινία αποφοίτησής της «So schlimm hab ich’s mir nicht vorgestellt», η οποία παράγεται σε συνεργασία με το πρόγραμμα Das kleine Fernsehspiel του ZDF και αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2027.

Just Come, Κωνσταντίνα Λιοντού, Ελλάδα-Νότια Αφρική, 2026, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 21’: Το Λάνγκα, η παλαιότερη παραγκούπολη του Κέιπ Τάουν, μετατρέπεται σταδιακά από ζοφερό κατάλοιπο του Απαρτχάιντ σε τουριστικό αξιοθέατο. Οι ίδιοι οι κάτοικοι μιλούν για το δικαίωμά τους να αφηγηθούν την ιστορία τους, επαναπροσδιορίζοντας τους όρους του τουρισμού μέσα στην κοινότητά τους

Η Κωνσταντίνα Λιόντου είναι Ελληνίδα σκηνοθέτις που ολοκλήρωσε πρόσφατα μεταπτυχιακές σπουδές στον Κινηματογράφο και τα Μέσα Επικοινωνίας στο Κέιπ Τάουν. Το έργο της διερευνά τη συνάντηση του ταξιδιού και του τουρισμού με σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα. Το «Just Come» αποτελεί το σκηνοθετικό της ντεμπούτο στο ντοκιμαντέρ.

Koki, Ciao, Quenton Miller, Ολλανδία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 11’: Ένα ευφυές πολιτικό φιλμ με πρωταγωνιστή τον Κόκι: τον 67χρονο ομιλούντα παπαγάλο του ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας, Τίτο. Κλεισμένος σήμερα σε ένα κλουβί-ατραξιόν, ο ζωντανός αυτός μάρτυρας της Ιστορίας ξετυλίγει το σουρεαλιστικό, γεωπολιτικό παρελθόν του Ψυχρού Πολέμου, τότε που ως διπλωματικό «εργαλείο» ψυχαγωγούσε από τον Χρουστσόφ μέχρι τη Σοφία Λόρεν.

Ο Quenton Miller είναι Αυστραλοβρετανός σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης με έδρα την Ολλανδία. Σπούδασε στην Ακαδημία Van Eyck και στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Χάγης (KABK). Το έργο του κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, τη μυθοπλασία και τον πειραματικό κινηματογράφο, διερευνώντας ζητήματα γλώσσας, ταυτότητας, ιστορίας και αποξένωσης, συχνά μέσα από το χιούμορ και στοιχεία λογοτεχνίας και επιστημονικής φαντασίας. Ταινίες και έργα του έχουν παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ (IFFR), στη Μπιενάλε της Αθήνας και σε σημαντικούς εκθεσιακούς χώρους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στα προηγούμενα έργα του περιλαμβάνονται τα «The Trial» (2021), «Dying Marxists» (2018) και «The Confidence Man, His Masquerade» (2015).

Lake Tekapo: Guardians of the Night, Radomír Štefka, Τσεχία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 28’: Η ταινία καταγράφει τον κοινό αγώνα επιστημόνων και κατοίκων ενάντια στη φωτορύπανση στη περιοχή της λίμνης Τεκάπο στη Νέα Ζηλανδία, αναδεικνύοντας το νυχτερινό σκοτάδι ως έναν ανεκτίμητο, εύθραυστο φυσικό θησαυρό.

Κατάγομενος από το Valašské Meziříčí, ο Radomír Štefka (1999) ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές του στη δημιουργία πολυμέσων στο Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας στην Opava. Σήμερα εργάζεται στο Πλανητάριο του Μπρνο, συμβάλλοντας στη δημιουργία οπτικοακουστικού περιεχομένου με στόχο τη διάδοση της επιστήμης. Αυτό περιλαμβάνει παραγωγές για περιβάλλοντα fulldome και άλλες μορφές εμβυθιστικής εμπειρίας. Το έργο του συνδυάζει τη δημιουργία ντοκιμαντέρ με το έντονο ενδιαφέρον του για τη φύση και τον νυχτερινό ουρανό, εξερευνώντας συχνά θέματα που σχετίζονται με την αστρονομία και τα τοπία. Έχει ταξιδέψει σε διάφορες τοποθεσίες, όπως τα Ιμαλάια και η Νέα Ζηλανδία, όπου παρήγαγε το τελευταίο του ντοκιμαντέρ «Lake Tekapo: Guardians of the Night». Έχει εμπειρία τόσο πίσω από την κάμερα όσο και στην μεταπαραγωγή, εργαζόμενος συχνά ανεξάρτητα ή μέσα σε μικρές δημιουργικές ομάδες. Εκτός εργασίας, του αρέσουν τα σπορ, τα ταξίδια και η εξερεύνηση νέων περιβαλλόντων και προοπτικών.

Light, Aner Etxebarria, Ισπανία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 18’: Η συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας-αρχηγού της αυτόχθονης κοινότητας Wounaan στο τροπικό δάσος. Όταν ένοπλες ομάδες σκορπούν τον τρόμο και τον θάνατο στον τόπο της, εκείνη μετατρέπεται στο μοναδικό «φως» της κοινότητάς της, επιστρέφοντας στο δάσος για να τους αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο, διεκδικώντας την ειρήνη

Ο Aner Etxebarria είναι σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ με ειδίκευση σε ιστορίες που αφορούν την ανθρωπολογία και τη διατήρηση της φύσης. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βιοποικιλότητα και τους αυτόχθονες πολιτισμούς, έχει εργαστεί σε περισσότερες από είκοσι χώρες και στις πέντε ηπείρους. Στην πορεία της καριέρας του έχει δραστηριοποιηθεί ως σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος σε πολυάριθμα ντοκιμαντέρ, μεταξύ των οποίων το «Baskavigin: La Matanza de los Balleneros Vascos» (2016, σκην. Aitor Aspe). Τα πιο πρόσφατα έργα του περιλαμβάνουν τα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Tabira, Bayandalai», «Lord of the Taiga» και «Joy», τα οποία έχουν προβληθεί και βραβευθεί σε διεθνή φεστιβάλ όπως τα Big Sky Film Festival, Rhode Island Film Festival, Wildscreen και Banff Centre Mountain Film Festival. Συνυπέγραψε επίσης τη σειρά ντοκιμαντέρ «Voces de la Tierra», η οποία εξερευνά κοινότητες που διατηρούν ακόμη βαθιές συμβιωτικές σχέσεις με τα ζώα. Η σειρά, που γυρίστηκε σε έντεκα χώρες, προτάθηκε για το βραβείο Jackson Wild Media Award Καλύτερης Σειράς Ντοκιμαντέρ.

Our Homes Do Not Exist, Anna Lamour, Γαλλία-Ελλάδα, 2025, 14’: Γυρισμένο σε φιλμ Super 8, αυτό το οπτικό ημερολόγιο αποτυπώνει τον αργό κατακερματισμό ενός οικογενειακού σπιτιού στην Αθήνα. Μέσα από μια περιπλάνηση σε κατοικημένους και εγκαταλελειμμένους χώρους, γεννιέται η ανάγκη για την εφεύρεση μιας νέας, συλλογικής πατρίδας πάνω στα ερείπια της πραγματικότητας.

Η Anna Lamour είναι Γαλλοελληνίδα σκηνοθέτις. Σπούδασε κινηματογράφο στο Brooklyn College της Νέας Υόρκης και σεναριογραφία στο Πανεπιστήμιο Paris IV-Sorbonne. Οι ταινίες της εξερευνούν ζητήματα ταυτότητας και του «ανήκειν», διερευνώντας παράλληλα τον ρόλο της πίστης ως κινητήριας δύναμης της αφήγησης. Το «Our Homes Do Not Exist» αποτελεί το ντεμπούτο της στο ντοκιμαντέρ. Παράλληλα εργάζεται ως script supervisor, story researcher και writing consultant σε διεθνείς παραγωγές, ενώ αυτή την περίοδο αναπτύσσει την πρώτη της ταινία μυθοπλασίας.

Ping Pong, Tianji Yu, Κίνα, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 15’: Με αφορμή μια ρακέτα του πινγκ-πονγκ, ένας άνδρας θυμάται έναν παλιό φίλο από το πανεπιστήμιο, μέχρι που ανακαλύπτει μια ανάρτηση για την ψήφο του τελευταίου υπέρ του Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές. Αναζητώντας απαντήσεις, ξεκινά έναν διάλογο με μια AI βοηθό, όπου φιλία και πολιτική θολώνουν επικίνδυνα.

Ο Tianji Yu γεννήθηκε σε μια παραθαλάσσια πόλη της βόρειας Κίνας. Το έργο του κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ, την πραγματικότητα και το animation. Μέσα από τις ταινίες του εξερευνά και αναδεικνύει τις εύθραυστες αλλά ουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στο άτομο, τη ζωή και την κοινωνία.

Practical Italian Grammar, Daniel Cortés, Κούβα-Γερμανία-Κολομβία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 12’: Ο Μιγκέλ και η οικογένειά του ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν από την Κούβα στην Ιταλία, όπου ζει ήδη η μητέρα του. Όσο περιμένουν την έγκριση, κάνουν το πρώτο, καθοριστικό βήμα κάθε μετανάστη: να μάθουν τη γλώσσα της νέας τους πατρίδας.

Ο Daniel Cortés σπούδασε Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg της Γερμανίας και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεωρία και Πρακτική του Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Ειδικεύεται στην κινηματογράφηση και τη σκηνοθεσία ταινιών μη μυθοπλασίας. Η ταινία μικρού μήκους «Quixot D’Allela», την οποία συνυπέγραψε ως σκηνοθέτης, έκανε πρεμιέρα στο BAFICI το 2025. Το έργο του εστιάζει σε ζητήματα όπως η μετανάστευση, διερευνώντας παράλληλα τις αφηγηματικές δυνατότητες του δημιουργικού ντοκιμαντέρ. Παράλληλα δραστηριοποιείται ως ανεξάρτητος παραγωγός ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους. Για την παραγωγή της πρώτης προσωπικής του ταινίας μικρού μήκους φοίτησε στη Διεθνή Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (EICTV) στο San Antonio de los Baños της Κούβας, με διδάσκοντες τους Jean Perret και Gianfranco Rosi.

The Exhibition, Dáša Raimanová, Béla Váradi, Ηνωμένο Βασίλειο, Νορβηγία, Ουγγαρία 2026, Ελληνική Πρεμιέρα, 23’: Ο κουίρ Ρομά εικαστικός Μπέλα Βάραντι επιστρέφει από το Λονδίνο στη γενέτειρά του στην Ουγγαρία για να παρουσιάσει δημόσια τα έργα του. Σε μια χώρα όπου η προβολή ΛΟΑΤΚΙ+ περιεχομένου είναι ουσιαστικά απαγορευμένη, ο Μπέλα εκθέτει τον εαυτό του μπροστά στην κοινότητά του, ισορροπώντας ανάμεσα στην αποδοχή και την απόρριψη.

Η Dáša Raimanová είναι σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ από τη Σλοβακία, με έδρα το Λονδίνο και το Βερολίνο, το έργο της οποίας επικεντρώνεται σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Η μικρού μήκους ταινία της «Gypsy Gadji» (2024), με την υποστήριξη του Πολωνικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Lucania στην Ιταλία το 2024. Το ακτιβιστικό ντοκιμαντέρ της «POLYLAND» (2018) προβλήθηκε σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου και σε εξήντα κοινοτικές προβολές σε όλη την Ευρώπη. Έγινε μέρος της εκστρατείας της Διεθνούς Αμνηστίας κατά των εγκλημάτων μίσους στην Πολωνία. Έχει επίσης σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για τα Al Jazeera, Arte και Deutsche Welle (DW), συμπεριλαμβανομένου του «Across the Road – Worlds Apart» (2019), το οποίο μεταδόθηκε σε εννέα ευρωπαϊκές χώρες και έφτασε σε εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως.

Ο Béla Váradi είναι Ρομά και queer εικαστικός καλλιτέχνης με έδρα το Λονδίνο. Μέσα από τη φωτογραφία και συμμετοχικές καλλιτεχνικές πρακτικές, εξερευνά ζητήματα περιθωριοποίησης, ταυτότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Το έργο του έχει παρουσιαστεί διεθνώς και έχει δημοσιευτεί σε μέσα όπως τα The Guardian, Balkan Insight και WOZ.

When the Chair Fell Into the Void, Julia Kushnarenko, Βέλγιο-Ουγγαρία-Πορτογαλία, 2026, Διεθνής Πρεμιέρα, 24’ Ένα υβριδικό φιλμ στα όρια του ντοκιμαντέρ και του χορού. Ανώνυμοι μετανάστες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους εξομολογούνται τα βιώματα της απώλειας και της αποσύνδεσης, ενώ μασκοφόροι χορευτές μετατρέπουν τα λόγια και τις μνήμες τους σε κίνηση μέσα στο αστικό τοπίο.

Η Julia Kushnarenko είναι σκηνοθέτις και μοντέρ με καταγωγή από τον Βόρειο Καύκασο και έδρα το Βέλγιο. Εργάστηκε για περισσότερα από δέκα χρόνια στο μοντάζ ντοκιμαντέρ, ενώ η μεσαίου μήκους ταινία της Terra απέσπασε περισσότερα από 15 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ. Το 2022 έλαβε υποτροφία από το διεθνές μεταπτυχιακό πρόγραμμα σκηνοθεσίας ντοκιμαντέρ DocNomads, στο πλαίσιο του οποίου γύρισε ταινίες στην Πορτογαλία, την Ουγγαρία και το Βέλγιο.

Why Are All My Friends Depressed?, Hannah Jandl, Lea Tama Springer, Γερμανία, 2025, Διεθνής Πρεμιέρα, 25’ Μια ταινία που θέτει το ερώτημα που μας απασχολεί όλους: υποφέρουμε όντως από κατάθλιψη σήμερα ή μήπως η ίδια η κοινωνία μάς αρρωσταίνει; Μέσα από συζητήσεις, λογοτεχνία και TikTok, το ντοκιμαντέρ ψάχνει τι συμβαίνει με μια ολόκληρη γενιά που, αν και μοιάζει να έχει τα πάντα, παγιδεύεται στην πίεση της επιτυχίας και το άγχος του μέλλοντος.

Η Hannah Jandl είναι σκηνοθέτις από τη Βιέννη και σπουδάζει Ντοκιμαντέρ και Τηλεοπτική Δημοσιογραφία στο HFF Μονάχου από το 2019. Οι ταινίες της έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ όπως τα DOK.fest Munich και Kasseler Dokfest, ενώ η πιο πρόσφατη μικρού μήκους ταινία της συμμετείχε στο πρόγραμμα Berlinale Special.

Η Lea Tama Springer είναι σκηνοθέτις και μοντέρ από το Μόναχο. Σπουδάζει επίσης στο HFF Μονάχου και εργάζεται για περισσότερα από δέκα χρόνια στο μοντάζ τηλεοπτικών και κινηματογραφικών ντοκιμαντέρ. Οι ταινίες της έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ όπως τα DOK.fest Munich, Max Ophuls Film Festival και Duisburg Film Week.

Mε σκισμένες κουρτίνες, Βάλια Χατζηχριστοδούλου, Ελλάδα, 2026, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 25’: Πώς δημιουργεί εικόνες ένα εκ γενετής τυφλό άτομο; Ένα ατμοσφαιρικό ντοκιμαντέρ για τον Κωνσταντίνο, ο οποίος αντιλαμβάνεται χρώματα και σχήματα πέρα από την όραση, μυρίζει το πράσινο, αισθάνεται το φως και μας ξεναγεί στη δική του, βαθιά ποιητική οπτική για τον κόσμο.

Η Βάλια Χατζηχριστοδούλου είναι φοιτήτρια Κινηματογράφου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αυτή την περίοδο εργάζεται πάνω στη διπλωματική της εργασία με έμφαση στην παραγωγή και τη σκηνογραφία, ενώ έχει ήδη εργαστεί ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος σε φοιτητικές ταινίες. Το ενδιαφέρον της εστιάζει στον ντοκιμαντέρ και τον πειραματικό κινηματογράφο, επιδιώκοντας να συνδυάσει τα δύο είδη για να αναδείξει την ποιητική διάσταση της καθημερινής ζωής. Τα όνειρα και τα εφιαλτικά ονειρικά τοπία αποτελούν κεντρικά θέματα της καλλιτεχνικής της αναζήτησης και συνδέονται άμεσα με τη διπλωματική της εργασία. Έχει συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων (CFF) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νέων Σκοπέλου (SIFFY). Το «Με Σκισμένες Κουρτίνες» είναι το πρώτο της ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.

Διοργάνωση: Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔΙΣΜΕ).

Υπό την Αιγίδα

Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας
Υπουργείου Εξωτερικών

Κύριος Θεσμικός Εταίρος

Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ)

Υποστηρικτές

Βουλή των Ελλήνων
Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ)
Ίδρυμα Λάτση

Χορηγοί Βραβείων

ΕΡΤ
ZDF

ΓΓΑΕΔΔ

Χορηγός Τεχνικής Κάλυψης & Καταλόγου

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ)

Χορηγοί Υποτιτλισμού

Πρεσβεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα
Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα
Πρεσβεία της Σλοβακίας στην Αθήνα

Πρεσβεία της Νορβηγίας στην Αθήνα
Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος