Τα Χριστούγεννα συνοδεύονται από τελετουργίες σχεδόν αδιαπραγμάτευτες. Οικογενειακά τραπέζια, άφθονα γλυκά, λίγες μέρες αποσύνδεσης από τη δουλειά και φυσικά ατελείωτες επαναλήψεις από τις ίδιες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Για πολλούς, όμως, η ιδέα του να δουν ξανά το ίδιο φιλμ γεμάτο καμπανάκια, λαμπιόνια, αγκαλιές και εύκολα δάκρυα λειτουργεί περισσότερο ως δοκιμασία αντοχών παρά ως γιορτινή απόλαυση. Κι όμως, υπάρχει μια guilty pleasure στο να περάσει η περίοδος χωρίς έστω μία ταινία που να συνδέεται με τα Χριστούγεννα.
Εδώ ακριβώς γεννιέται μια ιδιαίτερη κατηγορία κινηματογραφικών επιλογών. Ταινίες που διαδραματίζονται μέσα στις γιορτές αλλά δεν υποκύπτουν στον εξωραϊσμό τους. Φιλμ που χρησιμοποιούν το χριστουγεννιάτικο σκηνικό ως αντίθεση, ως ειρωνεία ή ως φόντο για ιστορίες σκοτεινές, κυνικές, βίαιες ή απλώς βαθιά ανθρώπινες. Δεν υπόσχονται λύτρωση με ένα φιλί κάτω από το γκι, ούτε οικογενειακή θαλπωρή γύρω από το τζάκι. Υπόσχονται όμως κάτι εξίσου πολύτιμο. Ειλικρίνεια.
Διάβασε επίσης: Pop culture 2025: Ανασκόπηση σε όλες τις viral στιγμές που έγραψαν την δική τους ιστορία στα feeds μας
Το «Die Hard» του John McTiernan με πρωταγωνιστή τον Bruce Willis έχει εξελιχθεί σε διαχρονικό σημείο αναφοράς για όσους επιμένουν ότι μια ταινία δράσης μπορεί να είναι και χριστουγεννιάτικη. Η πλοκή εκτυλίσσεται παραμονές Χριστουγέννων, αλλά το πνεύμα της είναι καθαρή αδρεναλίνη, ειρωνεία και επιβίωση. Το «Gremlins» του Joe Dante μετατρέπει το δώρο των γιορτών σε εφιάλτη, σατιρίζοντας με μαύρο χιούμορ την καταναλωτική μανία και τη χαοτική πλευρά της οικογενειακής θαλπωρής.
Στο «Batman Returns» του Tim Burton, ο Michael Keaton κινείται σε ένα Γκόθαμ καλυμμένο με χιόνι αλλά βυθισμένο στη μοναξιά και τη διαστροφή. Τα Χριστούγεννα λειτουργούν ως αισθητικό πλαίσιο σε έναν κόσμο σκοτεινό και τραυματισμένο. Αντίστοιχα, το «Eyes Wide Shut» του Stanley Kubrick χρησιμοποιεί τα λαμπερά φώτα των γιορτών ως ειρωνικό κοντράστ σε μια ιστορία αποξένωσης, ζήλιας και υπαρξιακής αγωνίας με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise και τη Nicole Kidman.
Το «Bad Santa» του Terry Zwigoff με τον Billy Bob Thornton αποδομεί τον ίδιο τον μύθο του Άγιου Βασίλη, παρουσιάζοντας έναν αντιήρωα βουτηγμένο στον κυνισμό και την αυτοκαταστροφή. Το «The Ref» του Ted Demme μετατρέπει το οικογενειακό δείπνο των Χριστουγέννων σε ψυχολογικό πεδίο μάχης, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστη είναι η έννοια της γιορτινής αρμονίας.
Το «Carol» του Todd Haynes, με τις Cate Blanchett και Rooney Mara, κινείται σε εντελώς διαφορετικό τόνο. Είναι μια χριστουγεννιάτικη ιστορία χωρίς χαρά, γεμάτη σιωπές, κοινωνικούς περιορισμούς και ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Τα Χριστούγεννα υπάρχουν, αλλά δεν σώζουν κανέναν. Το ίδιο ισχύει και για το «The Ice Harvest» του Harold Ramis, ένα νεο νουάρ που εκτυλίσσεται μέσα σε παγωμένες γιορτές γεμάτες απληστία και προδοσία.
Στο «In Bruges» του Martin McDonagh, οι χριστουγεννιάτικες μέρες αποτελούν το σκηνικό για μια υπαρξιακή μαύρη κωμωδία με τους Colin Farrell και Brendan Gleeson, όπου το χιούμορ συνυπάρχει με τη βία και τη μεταμέλεια. Τέλος, το «Silent Night» του Camille Griffin προσεγγίζει τις γιορτές μέσα από έναν αποκαλυπτικό φακό, μετατρέποντας το τελευταίο χριστουγεννιάτικο δείπνο σε μια βαθιά ανησυχητική αλληγορία για το τέλος.
Αυτές οι ταινίες δεν προσπαθούν να σε κάνουν να αγαπήσεις τα Χριστούγεννα. Σου επιτρέπουν όμως να τα αντέξεις. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό.
Διάβασε επίσης: Αυτά είναι τα 10 πιο «ενοχλητικά» χριστουγεννιάτικα τραγούδια
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
