Λίγο πριν από την πρεμιέρα της νέας κινηματογραφικής μεταφοράς του εμβληματικού έργου της παγκόσμιας λογοτεχνίας «Ανεμοδαρμένα Ύψη» στις 12/02, η βραβευμένη με Oscar σκηνοθέτιδα Emerald Fennell επιλέγει να αποκαλύψει το δημιουργικό της υπόβαθρο. Σε ειδικά επιμελημένο πρόγραμμα για το British Film Institute, η Emerald Fennell συγκέντρωσε 13 ταινίες που, όπως η ίδια εξηγεί, καθόρισαν τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισε το μυθιστόρημα της Emily Brontë.
Η αισθητική της ταινίας με πρωταγωνιστές τη Margot Robbie και τον Jacob Elordi έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις πριν ακόμη προβληθεί. Πολλοί μιλούν για υπερβολή, αναχρονισμό και μια εσκεμμένα προκλητική ματιά στο κλασικό έργο. Ωστόσο η Emerald Fennell τοποθετεί συνειδητά την ταινία της σε μια μακρά παράδοση δημιουργών που δεν δίστασαν να αμφισβητήσουν τα όρια του ρομαντισμού.
Διάβασε επίσης: Η Meryl Streep θα υποδυθεί τη θρυλική Joni Mitchell
Σε κείμενό της για το British Film Institute, η Emerald Fennell σημειώνει ότι «από την πρώτη του έκδοση πριν από 200 χρόνια, οι κριτικοί αμφισβήτησαν την εγκυρότητα του «Ανεμοδαρμένα Ύψη» ως ιστορίας αγάπης. Είναι πολύ σοκαριστικό, πολύ σκληρό, πολύ αφηγηματικά παράξενο για να ενταχθεί εύκολα στον κόσμο του ρομαντισμού, όμως παραμένει μια ιστορία αγάπης. Κατά την έρευνά μου ξαναείδα πολλές από τις αγαπημένες μου ιστορίες αγάπης, εκείνες που αμφισβήτησαν και ανέτρεψαν τις συμβάσεις του είδους. Είναι ιστορίες που δείχνουν την αγάπη σε όλη της την αλλόκοτη και συχνά αιματηρή λεπτομέρεια».
Ακολουθεί το πρώτο μέρος των δεκατριών ταινιών που συνθέτουν αυτόν τον άτυπο αλλά αποκαλυπτικό κινηματογραφικό οδηγό.
1. Η Αποπλάνηση (2017)
Η ταινία της Sofia Coppola αποτελεί μια ιδιότυπη εξαίρεση στο φιλμογραφικό της έργο και ταυτόχρονα μια κομβική αναφορά για την Emerald Fennell. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε οικοτροφείο θηλέων στον αμερικανικό Νότο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όπου μια κλειστή γυναικεία κοινότητα ζει απομονωμένη από τον έξω κόσμο. Η άφιξη ενός τραυματισμένου στρατιώτη, τον οποίο υποδύεται ο Colin Farrell, λειτουργεί ως καταλύτης που φέρνει στην επιφάνεια απωθημένες επιθυμίες, ανταγωνισμούς και υπόγεια βία.
Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, σχεδόν θερμοκηπιακή, και η ομορφιά των εικόνων έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη σκληρότητα των συναισθημάτων. Για την Emerald Fennell, η ταινία της Sofia Coppola δείχνει πώς ο έρωτας μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο εξουσίας και καταστροφής, στοιχείο που συνομιλεί άμεσα με τον κόσμο του «Ανεμοδαρμένα Ύψη».
2. Η Υπηρέτρια (2016)
Στο έργο του Park Chan wook, η αισθητική τελειότητα συνδυάζεται με μια αφήγηση γεμάτη ανατροπές. Η ταινία διαδραματίζεται στην Κορέα της δεκαετίας του 1930 υπό ιαπωνική κατοχή και παρακολουθεί τη σχέση μιας πλούσιας Ιαπωνίδας κληρονόμου, την οποία υποδύεται η Kim Min hee, και της νεαρής υπηρέτριάς της που ενσαρκώνει η Kim Tae Ri.
Η ιστορία εξελίσσεται σε τρία διακριτά μέρη και αποκαλύπτει σταδιακά ένα πλέγμα εξαπάτησης, ερωτισμού και εξέγερσης απέναντι στην πατριαρχική εξουσία. Η Emerald Fennell ξεχωρίζει τη χρήση του χρώματος και της σύνθεσης, καθώς τα ψυχρά μπλε και τα βαθιά μωβ λειτουργούν ως συναισθηματικός παλμός της σχέσης των δύο γυναικών, αποτυπώνοντας τον έρωτα ως δύναμη επικίνδυνη αλλά και απελευθερωτική.
3. Bluebeard (2009)
Η σκηνοθέτιδα Catherine Breillat υπογράφει μια εφιαλτική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού, μετατρέποντάς το σε μια ιστορία που προκαλεί βαθιά δυσφορία. Το «Bluebeard» παρακολουθεί μια νεαρή γυναίκα που παντρεύεται έναν αριστοκράτη και σταδιακά ανακαλύπτει ότι όλες οι προηγούμενες σύζυγοί του έχουν δολοφονηθεί.
Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες κινείται ανάμεσα στον τρόμο και την παράδοξη οικειότητα. Για την Emerald Fennell, αυτή η ταινία συνοψίζει την ιδέα του έρωτα ως εμπειρίας που μπορεί να γίνει ανυπόφορη και σωματικά σχεδόν αρρωστημένη, μια αίσθηση που διαπερνά και το σύμπαν της ταινίας «Ανεμοδαρμένα Ύψη».
4. Romance (1999)
Το γαλλικό φιλμ του Catherine Breillat υιοθετεί μια αυστηρά μινιμαλιστική κινηματογράφηση για να αφηγηθεί τη διαδρομή μιας γυναίκας προς την αυτογνωσία μέσω της επιθυμίας. Η πρωταγωνίστρια, μια φαινομενικά ήσυχη δασκάλα, βιώνει την απόρριψη και την έλλειψη οικειότητας μέσα στη σχέση της και ξεκινά μια σειρά σεξουαλικών εμπειριών που αγγίζουν τα όρια της αυτοκαταστροφής.
Η Emerald Fennell εντοπίζει εδώ μια σπάνια κινηματογραφική απεικόνιση της γυναικείας επιθυμίας χωρίς εξιδανίκευση, όπου ο έρωτας παρουσιάζεται ως κάτι προσωρινό και συχνά μοναχικό, σε πλήρη αντίθεση με τη σωματική επιμονή της επιθυμίας.
5. Το Τέλος Μιας Σχέσης (1999)
Η μεταφορά του μυθιστορήματος του Graham Greene από τον Neil Jordan τοποθετείται στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1940 και επικεντρώνεται σε έναν συγγραφέα, τον οποίο υποδύεται ο Ralph Fiennes, που επανασυνδέεται με την πρώην ερωμένη του, ρόλο που ενσαρκώνει η Julianne Moore.
Η αφήγηση ξεδιπλώνεται μέσα από μνήμη, ζήλια και εμμονή, αποκαλύπτοντας σταδιακά τις αθέατες πτυχές μιας σχέσης που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Για την Emerald Fennell, η ταινία λειτουργεί ως μελέτη της ανδρικής αναξιόπιστης αφήγησης και της έντασης που γεννά ο έρωτας όταν επιστρέφει από το παρελθόν.
Διάβασε επίσης: Ανεμοδαρμένα Ύψη: Η ταινία διχάζει το Hollywood και ο Jacob Elordi είναι στο στόχαστρο
6. Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1996)
Η εμβληματική διασκευή του Baz Luhrmann άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζονται τα κλασικά έργα στον σύγχρονο κινηματογράφο. Ο Leonardo DiCaprio και η Claire Danes πρωταγωνιστούν σε έναν κόσμο εκρηκτικών χρωμάτων, έντονης μουσικής και σύγχρονης αισθητικής, διατηρώντας ωστόσο αυτούσιο τον λόγο του William Shakespeare.
Η Emerald Fennell βλέπει σε αυτή την ταινία ένα πρότυπο τολμηρής διασκευής που δεν φοβάται να απομακρυνθεί από την παράδοση, αποδεικνύοντας ότι ο σεβασμός στο πρωτότυπο κείμενο δεν αποκλείει τη ριζοσπαστική μορφή.
7. Crash (1996)
Το αμφιλεγόμενο έργο του David Cronenberg εξερευνά την ανθρώπινη εμμονή μέσα από τη σχέση του σεξ και της βίας. Η ιστορία ακολουθεί έναν άνδρα που αναπτύσσει φετιχιστική έλξη για τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και βυθίζεται σε έναν υπόγειο κόσμο ακραίων εμπειριών.
Η Emerald Fennell χαρακτήρισε την ταινία ως έργο που προκαλεί αναπόφευκτα αντιδράσεις, τονίζοντας τη ψυχρή και σχεδόν απάνθρωπη ομορφιά της. Πρόκειται για μια ακραία αλλά αποκαλυπτική ματιά στην εμμονή, στοιχείο που διατρέχει και τον πυρήνα του «Ανεμοδαρμένα Ύψη».
8. Bram Stoker’s Dracula (1992)
Η ταινία του Francis Ford Coppola αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου που παρεξηγήθηκε κατά την πρώτη του προβολή και δικαιώθηκε με την πάροδο του χρόνου. Με πρωταγωνιστές τη Winona Ryder, τον Keanu Reeves, τον Gary Oldman και τον Anthony Hopkins, η ταινία προσέγγισε τον μύθο του Δράκουλα με υπερβολή, έντονη θεατρικότητα και πληθωρική αισθητική.
Οι αρχικές αντιδράσεις υπήρξαν διχασμένες, καθώς πολλοί κριτικοί δυσκολεύτηκαν να αποδεχθούν το ύφος ενός δημιουργού που είχε υπογράψει έργα όπως «Ο Νονός» και «Αποκάλυψη Τώρα». Ωστόσο η Emerald Fennell βλέπει στο «Bram Stoker’s Dracula» ένα υπόδειγμα καλτ δημιουργίας, όπου ο έρωτας παρουσιάζεται ως αιώνια κατάρα και κινητήριος δύναμη μιας καταστροφικής εμμονής.
9. The Night Porter (1974)
Το αμφιλεγόμενο φιλμ της Liliana Cavani εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του. Η ιστορία ξεκινά σε στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ένας αξιωματικός των SS, τον οποίο υποδύεται ο Dirk Bogarde, αναπτύσσει μια σκοτεινή σαδομαζοχιστική σχέση με μια έφηβη κρατούμενη, ρόλο που ενσαρκώνει η Charlotte Rampling.
Χρόνια αργότερα, οι δύο χαρακτήρες συναντιούνται ξανά στη μεταπολεμική Βιέννη, όπου η παλιά τους σχέση αναζωπυρώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Για την Emerald Fennell, η ταινία αυτή αποτελεί ακραίο παράδειγμα έρωτα που γεννιέται μέσα από την εξουσία και το τραύμα, αναδεικνύοντας τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης επιθυμίας.
10. Donkey Skin (1970)
Στο παραμυθένιο αλλά βαθιά παράδοξο έργο του Jacques Demy, η Catherine Deneuve πρωταγωνιστεί ως πριγκίπισσα που μεταμφιέζεται για να ξεφύγει από έναν αιμομικτικό γάμο. Η ιστορία, αν και ντυμένη με λαμπερά κοστούμια και έντονα χρώματα, κρύβει έναν πυρήνα βαθιά ανησυχητικό.
Η Emerald Fennell αντλεί από την ταινία αυτή κυρίως το αισθητικό της θάρρος και τη χρήση του παραμυθιού ως μέσου για να ειπωθούν σκοτεινές αλήθειες. Τα πολυτελή υφάσματα και οι θεατρικές εικόνες λειτουργούν ως αντίστιξη σε μια αφήγηση που δεν φοβάται να αγγίξει τα ταμπού.
Διάβασε επίσης: Η Emerald Fennell υπερασπίζεται τα άκρως ερωτικά Ανεμοδαρμένα Ύψη
11. Μακριά από το Αγριεμένο Πλήθος (1967)
Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Thomas Hardy από τον John Schlesinger ξεχωρίζει για τη ρομαντική της ελευθερία και τη φυσική ομορφιά των τοπίων. Αν και το έργο έχει μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, η εκδοχή του 1967 διατηρεί μια αίσθηση ανεμελιάς και λυρισμού.
Η ιστορία της Bathsheba Everdene, μιας γυναίκας που διεκδικεί την ανεξαρτησία της μέσα σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, συνδέεται θεματικά με το ενδιαφέρον της Emerald Fennell για γυναικείους χαρακτήρες που αντιστέκονται στους κοινωνικούς περιορισμούς, ακόμη και όταν το τίμημα είναι η συναισθηματική σύγκρουση.
12. Ζήτημα Ζωής και Θανάτου (1946)
Το φιλόδοξο έργο των Michael Powell και Emeric Pressburger παραμένει έως σήμερα σημείο αναφοράς για τον συνδυασμό ρομαντισμού και φαντασίας. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πιλότου, τον οποίο υποδύεται ο David Niven, που επιβιώνει από βέβαιο θάνατο και καλείται να υπερασπιστεί τη ζωή του σε ένα μεταφυσικό δικαστήριο.
Η σχέση του με την Αμερικανίδα χειρίστρια ασυρμάτου, την οποία ενσαρκώνει η Kim Hunter, προσδίδει στην ιστορία έναν τόνο τρυφερότητας μέσα στο υπερβατικό πλαίσιο. Για την Emerald Fennell, πρόκειται για μια από τις πιο φωτεινές στιγμές της λίστας, χωρίς ωστόσο να χάνει το υπαρξιακό της βάθος.
13. Αιχμάλωτοι του Παρελθόντος (1942)
Η κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του James Hilton αφηγείται μια ιστορία αγάπης σημαδεμένη από αμνησία και χαμένες ταυτότητες. Με πρωταγωνιστές τη Greer Garson και τον Ronald Colman, η ταινία παρακολουθεί δύο ζωές που χωρίζονται και επανενώνονται μέσα από τον πόνο της λήθης.
Η Emerald Fennell βρίσκει εδώ μια συγκινητική εξερεύνηση της αγάπης ως μνήμης που επιμένει ακόμη και όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Το έργο κλείνει τον κύκλο των δεκατριών ταινιών με έναν τόνο μελαγχολικής ελπίδας, υπογραμμίζοντας ότι ο έρωτας μπορεί να είναι καταστροφικός αλλά και βαθιά ανθρώπινος.
Με αυτή τη δεκατριάδα ταινιών, η Emerald Fennell σκιαγραφεί με σαφήνεια το αισθητικό και θεματικό τοπίο μέσα στο οποίο κινείται η δική της εκδοχή του «Ανεμοδαρμένα Ύψη». Δεν πρόκειται για μια ρομαντική ιστορία με την παραδοσιακή έννοια, αλλά για μια κατάδυση στον έρωτα ως δύναμη ανεξέλεγκτη, σκοτεινή και αμείλικτα ειλικρινή.
Διάβασε επίσης: Η Margot Robbie και ο Jacob Elordi στα πιο «σκοτεινά» Ανεμοδαρμένα Ύψη – Δες το εκρηκτικό trailer (Video)
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
Ακολουθήστε το Mad.gr στο Google News
Ακολουθήστε το Mad.gr στο MSN
