Κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο βιβλίο της Gisele Pelicot «Υμνος στη Ζωή» από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση της Πετρούλας Γαβριηλίδου. Ήταν Νοέμβριος του 2020, όταν η Gisele Pelicot κλήθηκε να μεταβεί σε ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα και η ζωή της, όπως την ήξερε, τελείωσε οριστικά. Ο επί 50 χρόνια σύζυγός της είχε συλληφθεί από έναν φύλακα σούπερ μάρκετ να βιντεοσκοπεί κάτω από τις φούστες γυναικών. Στον υπολογιστή του όμως υπήρχαν συνταρακτικά στοιχεία.
Στις πιο σκληρές σελίδες του βιβλίου «Υμνος στη Ζωή», η Gisele Pelicot περιγράφει τη οδυνηρή στιγμή που έμαθε την αλήθεια για τη επαίσχυντη δράση του Dominique Pelicot. Όπως γράφει, οι αστυνομικοί τη ρώτησαν αρχικά αν συμμετείχε σε ανταλλαγή συντρόφων. Όταν εκείνη αρνήθηκε, της έδειξαν φωτογραφίες στις οποίες εμφανιζόταν αναίσθητη στο κρεβάτι με άγνωστους άνδρες. «Ο αστυνομικός μου είπε έναν αριθμό και μου εξήγησε ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν». Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο σύζυγός της και άλλοι πενήντα άνδρες οδηγήθηκαν σε δίκη και το θάρρος της Ζιζέλ να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας έκανε τον γύρο του κόσμου. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά», δήλωσε, δίνοντας φωνή και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Διάβασε επίσης: Νέο βιβλίο για τον Emilio Pucci, τον κατάσκοπο που έγινε σύμβολο της μόδας
Η αυτοβιογραφική αφήγηση της Gisele Pelicot επαναφέρει στο προσκήνιο μία από τις πιο σοκαριστικές υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης των τελευταίων ετών, μια υπόθεση που συγκλόνισε τη γαλλική κοινωνία και προκάλεσε διεθνή συζήτηση γύρω από τα όρια της συναίνεσης και την προστασία των θυμάτων. Η υπόθεση αυτή, η οποία προκάλεσε σοκ τόσο στη Γαλλία, συνέβαλε σε μεταρρυθμίσεις της νομοθεσίας περί βιασμού και άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο για τη δικαιοσύνη και την κοινωνική ευθύνη. Η Gisele Pelicot εξηγεί με σαφήνεια γιατί επέλεξε να αποποιηθεί το δικαίωμα ανωνυμίας κατά τη διάρκεια της δίκης. «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν. Κανείς πέρα από όσους θα συμμετείχαν στη διαδικασία δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους και δεν θα αναρωτιόταν πώς μπορεί να ξεχωρίσει κανείς τους βιαστές ανάμεσα σε γείτονες και συναδέλφους». Με αυτή την απόφαση, η ίδια επιδίωξε να μεταφέρει τη συζήτηση από το προσωπικό δράμα στη συλλογική ευθύνη, τονίζοντας ότι η δημόσια έκθεση της αλήθειας αποτελούσε για εκείνη πράξη δικαιοσύνης.
Στο «Ύμνος στη Ζωή» η Gisele Pelicot αφηγείται την ιστορία της για πρώτη φορά όχι ως θύμα, αλλά ως μάρτυρας. Με αταλάντευτη ειλικρίνεια και συγκλονιστική χάρη, ξαναζεί τα βήματα μιας ζωής χτισμένης επί πέντε δεκαετίες, την τελευταία δεκαετία του γάμου της και την κρυφή κακοποίηση, καθώς και τη μακρά πορεία συναισθηματικής επούλωσης που ακολούθησε.Η συγγραφέας περιγράφει επίσης τις μικρές καθημερινές στιγμές που απέκτησαν νέα, οδυνηρή σημασία μετά την αποκάλυψη της αλήθειας. Θυμάται πώς επέστρεψε στο σπίτι και άπλωσε τα πλυμένα ρούχα του Dominique Pelicot, γράφοντας ότι ένιωθε «σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του». Παράλληλα, αναφέρεται στη δυσκολία να μιλήσει στους φίλους και στα παιδιά της, τονίζοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Caroline Pelicot θα ζούσε μια εμπειρία «σαν να πηγαίνει στην κόλαση και να επιστρέφει».
Στη διάρκεια της δίκης, η Gisele Pelicot δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον Dominique Pelicot, ωστόσο στα απομνημονεύματά της αποκαλύπτει ότι επιθυμεί να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να λάβει απαντήσεις. «Σκέφτηκες ποτέ ότι πρέπει να σταματήσεις. Κακοποίησες την κόρη μας. Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε. Σκότωσες. Θα του κάνω όλες αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις και μου χρωστά τουλάχιστον αυτό». Τα λόγια της αποτυπώνουν τη βαθιά ανάγκη για κατανόηση και δικαίωση, πέρα από τη νομική καταδίκη.
Ένα σημαντικό κεφάλαιο του βιβλίου είναι αφιερωμένο στην αλληλεγγύη που έλαβε από γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Η Gisele Pelicot εξηγεί ότι χιλιάδες επιστολές που λάμβανε καθημερινά αποτέλεσαν πηγή δύναμης. «Λίγο καιρό μετά την έναρξη της δίκης, στο τέλος κάθε ημέρας μου έδιναν έναν φάκελο γεμάτο γράμματα. Προτιμούσα να διαβάζω τις επιστολές τους αντί για τις εφημερίδες, γιατί μου έδιναν την ευκαιρία να ακούω τις φωνές των γυναικών». Παράλληλα, αναφέρεται στις γυναίκες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα, λέγοντας ότι η παρουσία τους απάλυνε όσα βίωνε στο εσωτερικό της διαδικασίας.
Στο τελευταίο μέρος των απομνημονευμάτων της, η Gisele Pelicot περιγράφει τη σταδιακή επανασύνδεσή της με τη ζωή και την αγάπη. Μέσα από μια νέα γνωριμία με έναν άνδρα που γνώρισε μέσω κοινών φίλων, ανακαλύπτει ξανά την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. «Ήμουν μεθυσμένη από χαρά εκείνο το βράδυ. Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά και δεν φοβόμουν. Εξακολουθώ να έχω πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου και η εκδίκησή μου».
Διάβασε επίσης: Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2025: Η πλήρης λίστα των βραβευμένων
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
