Η Μαρία Πρεβολαράκη δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη αθλήτρια, είναι μια γυναίκα που επαναπροσδιόρισε τα όρια του πρωταθλητισμού στην Ελλάδα. Με μια διαδρομή που περιλαμβάνει συμμετοχές σε 4 Ολυμπιακούς Αγώνες, παγκόσμια πρωτιά και αμέτρητα μετάλλια, η ίδια αποτελεί φάρο για τη νέα γενιά. Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Fitness O’ Clock, η κορυφαία παλαίστρια ανοίγει τα χαρτιά της, μιλώντας για τις δυσκολίες, τις προκαταλήψεις που συνάντησε και τη διαρκή αναζήτηση της κορυφής σε ένα άθλημα που απαιτεί σωματική και ψυχική υπέρβαση.
Η επαφή της Μαρίας με την πάλη δεν ήταν τυχαία, καθώς το άθλημα αποτελούσε μέρος της οικογενειακής της κληρονομιάς. Όπως εξηγεί: «Ξεκίνησα κατευθείαν από το άθλημα της πάλης. Ο πατέρας μου ήτανε πρώην παλαιστής, μεταδίδει αυτό το άθλημα. Αυτός ξεκίνησε στην αρχή τον αδερφό μου και στη συνέχεια ακολούθησα και εγώ». Ωστόσο, η αρχή κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Η παρουσία της ως το μοναδικό κορίτσι σε ένα περιβάλλον που κυριαρχούνταν από αγόρια τής προκαλούσε αρχικά αμηχανία. Η στροφή προς τον επαγγελματισμό ήρθε φυσιολογικά γύρω στα δεκαπέντε της χρόνια, όταν οι πρώτες συμμετοχές σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο της επέβαλαν μια νέα, πιο σοβαρή προσέγγιση στην καθημερινότητά της.
Ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία στην καριέρα της δεν ήταν η κατάκτηση ενός μεταλλίου, αλλά η επιστροφή από τον τραυματισμό. «Οι πιο ξεχωριστοί αγώνες στην καριέρα μου ήταν το 2015, όταν κατάφερα να πάρω την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Δεν ήταν κάποιο μετάλλιο σε ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο, όμως ήταν ξεχωριστή στιγμή για μένα γιατί προερχόμουν μετά από ένα χειρουργείο που είχα κάνει στον αχίλλειονα», εξομολογείται. Για την αθλήτρια, εκείνη η περίοδος ήταν γεμάτη ανασφάλεια, καθώς το άθλημα της πάλης είναι ιδιαίτερα επίπονο. Η επιτυχία της να ξεπεράσει τον τραυματισμό και να βρεθεί ξανά στο υψηλότερο επίπεδο αποτέλεσε για εκείνη την πηγή της απαραίτητης δύναμης για να συνεχίσει.
Παρά τις κορυφαίες διακρίσεις της, οι Ολυμπιακοί Αγώνες παραμένουν για την Πρεβολαράκη ένα αγκάθι. «Καταρχήν για μένα είναι ένα πονεμένο κεφάλαιο οι Ολυμπιακοί Αγώνες γιατί δεν έχω καταφέρει να κατακτήσω αυτό που θέλω, ένα μετάλλιο Ολυμπιακό», παραδέχεται με ειλικρίνεια. Παρόλο που αναγνωρίζει ότι ίσως της λείπει η συγκεκριμένη «Ολυμπιακή ψυχολογία», κρατά τις καλύτερες αναμνήσεις από το Ρίο το 2016, όπου η διοργάνωση είχε τον μοναδικό παλμό και τη ζωντάνια της Βραζιλίας, κάνοντας την εμπειρία αξέχαστη για όλους τους αθλητές που συμμετείχαν.
Η κορυφαία στιγμή της καριέρας της ήρθε σε μια ηλικία που πολλοί θα επέλεγαν την απόσυρση. «Νομίζω η πιο έντονη στιγμή στην καριέρα μου ήταν πέρσι που κατάφερα να φέρω το χρυσό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών», αναφέρει. Αφού αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της για έναν ακόμη χρόνο μετά από μια κακή σεζόν το 2024, η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα 33 της χρόνια ήταν η απόλυτη δικαίωση. «Συνήθως ερχόμουν δεύτερη ή τρίτη και το να καταφέρω να φέρω το χρυσό μετάλλιο στα τριάντα τρία μου χρόνια ήταν κάτι μοναδικό για εμένα», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Η Μαρία θίγει ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα τον γυναικείο αθλητισμό: τις ανισότητες σε ένα παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο. «Σίγουρα και ειδικά στο δικό μου άθλημα που είναι ένα ανδροκρατούμενο άθλημα, νιώθεις την προκατάληψη που υπάρχει. Ότι γιατί μια γυναίκα προσπαθεί σε αυτό το άθλημα;», επισημαίνει, τονίζοντας πως οι προκαταλήψεις αυτές δεν έχουν θέση στο σήμερα. Επιπλέον, αναφέρεται στην έλλειψη επαγγελματικής υπόστασης στον πρωταθλητισμό, καθώς οι αμοιβές δεν επαρκούν για τη συντήρηση ενός αθλητή. Η ίδια παραδέχεται πως ο διορισμός της στο Δημόσιο ήταν καθοριστικός για να μπορεί να δηλώνει επάγγελμα, καθώς «η προπόνησή μας μπορεί να είναι επαγγελματική, οι αμοιβές ωστόσο δεν είναι επαγγελματικές».
Το χάσμα στις υποδομές παραμένει σημαντικό. Η απουσία ενός οργανωμένου αθλητικού κέντρου που να προσφέρει διαμονή, διατροφή και ιατρική υποστήριξη αναγκάζει τους Έλληνες αθλητές να αναζητούν καλύτερες συνθήκες στο εξωτερικό. «Στο εξωτερικό λειτουργούν κάπως ανάποδα. Δηλαδή στηρίζουν τους αθλητές στην αρχή τους παρέχοντάς τους φυσικοθεραπευτές, ένα οργανωμένο σύστημα για να κάνουν την προπόνησή τους… ενώ σε εμάς ισχύει λίγο το αντίθετο», υπογραμμίζει, εξηγώντας πως στην Ελλάδα η στήριξη έρχεται συνήθως αφού ο αθλητής έχει ήδη καταφέρει να διακριθεί μόνος του.
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
