Η κινηματογραφική χρονιά ξεκινά χωρίς εκπτώσεις, με την πρώτη εβδομάδα του 2026 να φέρνει έξι νέες πρεμιέρες που απλώνονται σε διαφορετικά είδη και διαθέσεις. Αυτή την εβδομάδα στα σινεμά οι θεατές μπορούν να απολαύσουν από ένα ατμοσφαιρικό γαλλικό θρίλερ ψυχολογικής έντασης με την Jodie Foster, μέχρι μια μετα-αποκαλυπτική ταινία τρόμου με την Daisy Ridley, και από την αυτοσαρκαστική επανεκκίνηση της «Ανακόντα» με τον Jack Black, έως δύο ντοκιμαντέρ με έντονη προσωπική και κοινωνική ματιά. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από ένα χριστουγεννιάτικο animation που σχολιάζει με χιούμορ τη σύγχρονη τεχνολογία και ένα ελληνικό ντοκιμαντέρ-καταγραφή μνήμης για τις ξεχασμένες στοές της Αθήνας.
Διάβασε επίσης: Οι νικητές και οι χαμένοι του Hollywood το 2025
Μια Ιδιωτική Ζωή
Η Jodie Foster ταράζει τα νερά
(Une Vie Privée) Δραματικό θρίλερ, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Rebecca Zlotowski, με τους Jodie Foster, Daniel Auteuil, Mathieu Amalric, Virginie Efira, Irène Jacob, Vincent Lacoste κ.ά.
Με λίγα λόγια… Η Lilian Steiner δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη ψυχίατρος, είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να διαβάζει τους ανθρώπους, να εντοπίζει ρωγμές εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο την επιφάνεια. Όταν πληροφορείται τον θάνατο μιας νεαρής ασθενούς της, το γεγονός δεν την αγγίζει μόνο επαγγελματικά αλλά και προσωπικά, σαν να της αφαιρεί βίαια τη βεβαιότητα ότι όλα μπορούν να ερμηνευτούν, να ταξινομηθούν, να ελεγχθούν. Τα επίσημα πορίσματα μιλούν για αυτοκτονία, ωστόσο εκείνη αντιλαμβάνεται ασυνέπειες, μικρές λεπτομέρειες που «δεν κουμπώνουν» με την εικόνα που είχε σχηματίσει.
Αποφασίζει να κινηθεί πέρα από τα όρια του ρόλου της, ξεκινώντας μια ιδιότυπη έρευνα που την οδηγεί σε οικογενειακά μυστικά, σε αντιφατικές μαρτυρίες και σε ένα περιβάλλον όπου ο καθένας φαίνεται να κρύβει κάτι. Όσο προχωρά, η Lilian συνειδητοποιεί ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται μόνο στις πράξεις των άλλων, αλλά και στις δικές της προβολές, στις ενοχές και στις προσωπικές της ρωγμές. Το θρίλερ χτίζεται σταδιακά, με ένταση που δεν στηρίζεται στο εύκολο σοκ, αλλά στη φθορά της βεβαιότητας. Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους που «θεραπεύουμε» και πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τον εαυτό μας;
Θάβουμε τους Νεκρούς
Στοχασμός για τη θλίψη και την απώλεια
(We Bury the Dead) Ταινία τρόμου, αυστραλιανής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Zak Hilditch, με τους Daisy Ridley, Brenton Thwaites, Mark Coles Smith, Matt Whelan κ.ά.
Με λίγα λόγια… Ένα στρατιωτικό λάθος, ή μια μυστική απόφαση που παρουσιάζεται ως λάθος, πυροδοτεί την ενεργοποίηση ενός πειραματικού όπλου. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ένα απομονωμένο νησί της Αυστραλίας αδειάζει από ζωή. Ο πληθυσμός αφανίζεται, οι επικοινωνίες κόβονται και η περιοχή σφραγίζεται ως απαγορευμένη ζώνη. Όμως ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Οι νεκροί επιστρέφουν, όχι ως απλές «απειλές», αλλά ως φρικιαστικά σημάδια μιας καταστροφής που δεν μπορεί να θαφτεί.
Μέσα σε αυτό το τοπίο ερήμωσης, μια γυναίκα αρνείται να δεχτεί την εξαφάνιση του συζύγου της χωρίς απαντήσεις. Με οδηγό ελάχιστα ίχνη, μπαίνει στην επικίνδυνη περιοχή, όπου η λογική καταρρέει και η επιβίωση γίνεται καθημερινή διαπραγμάτευση. Καθώς προχωρά, συναντά ανθρώπους που έχουν επιλέξει να μείνουν, στρατιωτικούς, επιζώντες, χαμένους, καθένας με τη δική του εκδοχή για το τι συνέβη και το τι «πρέπει» να γίνει.
Η ταινία μετατρέπει το ζόμπι-μοτίβο σε σκοτεινή αλληγορία για το πένθος. Οι νεκροί που επιστρέφουν είναι το ίδιο το παρελθόν που δεν λέει να τελειώσει, η απώλεια που ζητά να αναγνωριστεί. Κι όσο η ηρωίδα πλησιάζει στην αλήθεια, η αναζήτησή της μοιάζει λιγότερο με αποστολή διάσωσης και περισσότερο με ανάγκη αποχαιρετισμού… μια βίαιη, σχεδόν τελετουργική διαδικασία για να μπορέσει να συνεχίσει να ζει.
Ανακόντα
Επανεκκίνηση της καλτ ταινίας του 1997
(Anaconda) Κωμική περιπέτεια, αμερικανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Tom Gormican, με τους Jack Black, Paul Rudd, Steve Zahn, Thandiwe Newton, Daniela Melchior, Ice Cube κ.ά.
Με λίγα λόγια… Δύο παιδικοί φίλοι, κολλημένοι με την pop culture και τις cult ταινίες που τους σημάδεψαν, μεγαλώνουν με ένα «ιερό» όνειρο… να ξαναγυρίσουν την «Ανακόντα» όπως εκείνοι τη φαντάζονται, πιο τρελή, πιο αστεία, πιο υπερβολική. Όταν η ευκαιρία (ή η ψευδαίσθηση της ευκαιρίας) εμφανίζεται, αποφασίζουν να το τολμήσουν. Μαζεύουν ένα αλλόκοτο συνεργείο, στήνουν ένα αυτοσχέδιο σχέδιο παραγωγής, φορτώνουν κάμερες, props και ενθουσιασμό, και ξεκινούν για τον Αμαζόνιο.
Στην αρχή όλα μοιάζουν σαν πίσω από τις κάμερες μιας ταινίας «για το πώς γυρίστηκε μια ταινία». Τα egos συγκρούονται, τα λάθη διαδέχονται το ένα το άλλο, οι παρεξηγήσεις γίνονται καύσιμο κωμωδίας και η πραγματικότητα γελάει με την αυτοπεποίθησή τους. Μόνο που ο Αμαζόνιος δεν είναι πλατό. Και όταν εμφανίζεται ένα πραγματικά γιγαντιαίο ανακόντα, το remake παύει να είναι παιχνίδι. Ξαφνικά το συνεργείο πρέπει να επιβιώσει, να συνεργαστεί, να αυτοσχεδιάσει και να αποφασίσει αν θα τρέξει να σωθεί ή θα συνεχίσει να «γράφει» την πιο απίθανη ταινία της ζωής του.
Η κωμωδία πατάει σε meta humor και σατιρίζει τη βιομηχανία, τα reboots και τη μανία της νοσταλγίας, ενώ ταυτόχρονα δίνει καθαρή περιπέτεια. Ένα φιλμ που ξέρει ακριβώς τι είναι… μια απολαυστική, αυτοσαρκαστική βουτιά στο «σινεμά της υπερβολής».
Η Φλαμένκο Κιθάρα του Yerai Cortés
Στο προσκήνιο η πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων
(The Flamenco Guitar of Yerai Cortés) Ντοκιμαντέρ, ισπανικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Anton Alvarez.
Με λίγα λόγια… Ο Anton Alvarez δεν προσεγγίζει τον Yerai Cortés σαν «θέμα» ενός βιογραφικού ντοκιμαντέρ, αλλά σαν κλειδί για να ανοίξει μια ολόκληρη οικογενειακή και συναισθηματική ιστορία. Η κάμερα ακολουθεί τον κιθαρίστα σε χώρους οικείους και σε πρόσωπα που δεν είναι απλώς «συγγενείς», αλλά κομμάτια ενός δύσκολου παζλ. Σχέσεις που έχουν παραμορφωθεί από παλιά τραύματα, από όσα ειπώθηκαν λάθος και κυρίως από όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Η μουσική λειτουργεί ως γλώσσα που λέει αυτά που η καθημερινότητα δεν τολμά. Οι πρόβες, οι στιγμές δημιουργίας, οι μελωδίες και οι παύσεις τους, γίνονται ένας τρόπος να ακουστεί η σιωπή. Ο Alvarez χτίζει ένα ντοκιμαντέρ όπου η αφήγηση μοιάζει με εξομολόγηση, άλλοτε τρυφερή, άλλοτε σκληρή, συχνά άβολη, πάντα όμως ειλικρινής. Δεν υπάρχει η απόσταση του «παρατηρητή», υπάρχει η αίσθηση ότι ο θεατής μπαίνει σε ένα σπίτι όπου η τέχνη είναι ταυτόχρονα καταφύγιο και πεδίο μάχης.
Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι μόνο το πορτρέτο ενός μουσικού, αλλά μια ιστορία για το πώς η δημιουργία μπορεί να γίνει προσπάθεια συμφιλίωσης με την οικογένεια, με το παρελθόν, με τον εαυτό. Ένα ντοκιμαντέρ που σε κερδίζει αθόρυβα και σε αφήνει με την επίγευση μιας δύσκολης, αλλά αναγκαίας λύτρωσης.
Διάβασε επίσης: Οι 20 πολυαναμενόμενες ταινίες του 2026
Αποστολή Άγιος Βασίλης
Όταν τα Χριστούγεννα περνούν στην εποχή της τεχνολογίας
(Mission Santa: Yoyo to the Rescue) Χριστουγεννιάτικη παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, αμερικανικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Damian Mitrevski και Richard Cusso. Προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, με τις φωνές των Τίτου Γρηγορόπουλου, Ζωής Κατσάτου, Τζίνης Παπαδοπούλου, Γιάννη Στεφόπουλου, Ντίνου Σούτη, Άγγελου Λιάγκου, Δημήτρη Ζαπατίνα κ.ά.
Με λίγα λόγια… Στον Βόρειο Πόλο, τα Χριστούγεννα δεν μοιάζουν πια με παραμύθι. Το παλιό εργαστήριο του Άγιου Βασίλη έχει μετατραπεί σε μια γυαλιστερή, υπερ-οργανωμένη «μονάδα παραγωγής», όπου η μαγεία αντικαταστάθηκε από αυτοματισμούς, data και αυστηρά πρωτόκολλα. Το έλκηθρο είναι σχεδόν μουσειακό αντικείμενο και τα δώρα ταξιδεύουν σαν δέματα, μέσα από ένα αχανές κέντρο logistics που δουλεύει με την ακρίβεια εταιρείας τεχνολογίας. Όλα φαίνονται τέλεια μέχρι που κάτι πάει στραβά.
Ένας καταχθόνιος hacker (με στόχο όχι απλώς να κλέψει, αλλά να αποδομήσει την ίδια την ιδέα των Χριστουγέννων) επιτίθεται στο σύστημα, προκαλώντας χάος στη διανομή και απειλώντας να τινάξει στον αέρα τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Εκεί μπαίνει στο παιχνίδι ο Yoyo, ένας νεαρός ήρωας που δεν έχει την «εμπειρία» των παλιών, έχει όμως το πιο σημαντικό συστατικό… πίστη, φαντασία και την ικανότητα να συνεργάζεται όταν όλοι οι άλλοι πανικοβάλλονται.
Η περιπέτεια εξελίσσεται σαν αγώνας δρόμου με εμπόδια. Κωμικές καταστάσεις, ανατροπές, τεχνολογικά τρικ, αλλά και ένα καθαρό μήνυμα για το τι είναι τελικά «μαγεία». Γιατί όταν όλα εξαρτώνται από μηχανές, ένα λάθος αρκεί για να καταρρεύσουν τα πάντα, ενώ όταν στηρίζονται σε ανθρώπους, πάντα υπάρχει τρόπος να σωθεί η κατάσταση. Ένα animation που διασκεδάζει, τρέχει με ρυθμό και ταυτόχρονα σχολιάζει με έξυπνο τρόπο την εποχή όπου ακόμη και τα Χριστούγεννα κινδυνεύουν να γίνουν… εφαρμογή.
Λαβύρινθος
Ένα κινηματογραφικό ταξίδι στη χαμένη καρδιά της Αθήνας
Ο «Λαβύρινθος» του Δημήτρη Αθανίτη είναι ένα ντοκιμαντέρ-περιπλάνηση στις στοές της Αθήνας, αλλά ταυτόχρονα και μια καταγραφή ενός κόσμου που σβήνει χωρίς θόρυβο. Εκεί όπου κάποτε υπήρχε καθημερινός παλμός, μικρά μαγαζιά, εργαστήρια, βιοτεχνίες, καφενεία, κουβέντες, πρόσωπα που γνωρίζονταν μεταξύ τους, σήμερα κυριαρχούν η εγκατάλειψη, οι κλειστές βιτρίνες και η αίσθηση ότι ένα κομμάτι της πόλης «έσπασε» και δεν «επισκευάστηκε» ποτέ.
Με οδηγό τον ηθοποιό Κώστας Καζανάς, ο θεατής κινείται σαν σε υπόγειο χάρτη μνήμης. Περνά από διαδρόμους που έσφυζαν από ζωή και πλέον βλέπει σκιές μιας άλλης οικονομίας και μιας άλλης κοινωνικής ζωής. Παρατηρεί πώς ο χρόνος, μαζί με την επικράτηση των αλυσίδων και των εμπορικών κέντρων, άλλαξε την υφή της πόλης. Το ντοκιμαντέρ δεν νοσταλγεί επιφανειακά. Αντίθετα, κοιτάζει κατάματα τη μετάβαση και αξιολογεί τι χάθηκε, τι αντικαταστάθηκε, τι έμεινε ως ίχνος.
Είναι μια ταινία που λειτουργεί σαν ήσυχος αποχαιρετισμός, αλλά και σαν υπενθύμιση ότι οι πόλεις δεν αλλάζουν μόνο με έργα και βιτρίνες, αλλά και με τις αόρατες ζωές που κάποτε κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους τους.
Διάβασε επίσης: Οι ταινίες της εβδομάδας: Κλασικός Jim Jarmusch και Καποδίστριας στα σινεμά
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
