Ο Στάθης Δρογώσης στο «Unplugged Stories» ξετυλίγει τη διαδρομή του σαν μια προσωπική μουσική αφήγηση, όπου η μνήμη, η συγκίνηση και η αυτοσαρκαστική ειλικρίνεια μπλέκονται διαρκώς. Από τα παιδικά του χρόνια στην Αθήνα, μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο μουσικές επιρροές, μέχρι τη σημερινή του καλλιτεχνική πορεία, μιλά για μια ζωή που δεν χώρεσε ποτέ έξω από το τραγούδι. Με έντονη συναισθηματική φόρτιση αλλά και χιούμορ, περιγράφει πώς η μουσική έγινε τρόπος ύπαρξης και ταυτότητας. «Το σπίτι μου ήταν μέσα στη μουσική», λέει χαρακτηριστικά, δίνοντας από την αρχή τον τόνο μιας αφήγησης που κινείται ανάμεσα στην προσωπική ιστορία και την καλλιτεχνική αυτογνωσία.
Ο Στάθης Δρογώσης μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική δεν είναι απλώς υπόκρουση, αλλά καθημερινότητα. Από πολύ μικρός παίζει πιάνο, ενώ στο σπίτι ακούγονται από Beatles και Rolling Stones μέχρι Γλυκερία και νησιώτικα τραγούδια, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα επιρροών: «Θυμάμαι από 4-5 χρονών να παίζω πιάνο», αναφέρει, τονίζοντας ότι η σχέση του με τη μουσική ήταν σχεδόν φυσική, σαν κάτι προδιαγεγραμμένο. Τα καλοκαίρια στη Νάξο και τα πανηγύρια με τα βιολιά ενισχύουν ακόμα περισσότερο αυτή τη βαθιά σύνδεση με τον ήχο και τη μελωδία.
Από τα πρώτα συγκροτήματα στη σκηνή
Η πορεία του στη μουσική περνά μέσα από συγκροτήματα και τις πρώτες ζωντανές εμφανίσεις, με πιο καθοριστική στιγμή την εμφάνιση στο Θέατρο Βράχων το 1999 με τα Φώτα που Σβήνουν. Εκεί, όπως λέει, ένιωσε για πρώτη φορά το βάρος και τη μαγεία της σκηνής: «Ήμουν ιδρωμένος, διαλυμένος, αλλά ήταν από τις πιο ωραίες αναμνήσεις μου», θυμάται, περιγράφοντας την ένταση της πρώτης πραγματικής επαφής με το κοινό.
Συνεργασίες που άφησαν αποτύπωμα
Σημαντικό κομμάτι της πορείας του αποτελούν οι συνεργασίες του με καταξιωμένους δημιουργούς της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ονόματα όπως ο Μανώλης Φάμελλος, ο Νίκος Πορτοκάλογλου και η Χάρις Αλεξίου δεν είναι απλώς αναφορές, αλλά σταθμοί εξέλιξης: «Ένιωσα ότι με δέχτηκαν στον κύκλο τους άνθρωποι που θαύμαζα από παιδί», σημειώνει, υπογραμμίζοντας τη σημασία αυτών των καλλιτεχνικών συναντήσεων στη διαμόρφωσή του.
Η μουσική τότε και τώρα
Ο τραγουδιστής κάνει και μια ουσιαστική αναφορά στις αλλαγές της μουσικής βιομηχανίας, από την εποχή των CD και των εφημερίδων μέχρι το σημερινό streaming και τους αλγόριθμους. Παρότι αναγνωρίζει τις διαφορές, αποφεύγει τη νοσταλγία. «Κάθε εποχή έχει τα δικά της», τονίζει, εξηγώντας πως η ανάγκη για έκφραση παραμένει ίδια, ανεξάρτητα από τα μέσα.
Η δημιουργία ως εσωτερική διαδικασία
Για τον ίδιο, η μουσική είναι τρόπος να επεξεργάζεται εμπειρίες, σχέσεις και συναισθήματα. Τα τραγούδια του λειτουργούν σαν μικρές ιστορίες ή προσωπικά ημερολόγια, συχνά εμπνευσμένα από φίλους, όνειρα ή εσωτερικά τραύματα: «Γράφω σαν να κάνω ψυχανάλυση δημόσια», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη βαθιά προσωπική φύση της δημιουργίας του.
Οι δυσκολίες και ο εαυτός ως πρόκληση
Παρά τη μακρόχρονη πορεία του, δεν διστάζει να μιλήσει για τις δυσκολίες του επαγγέλματος και κυρίως για τις εσωτερικές του συγκρούσεις. Όπως παραδέχεται, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν εξωτερική, αλλά προσωπική: «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός», σημειώνει, φωτίζοντας την πίεση, τις αμφιβολίες και τα διλήμματα της καλλιτεχνικής ζωής.
Σήμερα, ο Στάθης Δρογώσης εξακολουθεί να δημιουργεί, να εμφανίζεται ζωντανά και να συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες. Με νέο υλικό και συναυλιακή δράση, δείχνει πως η σχέση του με τη μουσική παραμένει ενεργή και ζωντανή: «Νιώθω ευλογημένος που δεν έχω χάσει τη δίψα μου», λέει, κλείνοντας τη συνέντευξη με μια αίσθηση συνέχειας και δημιουργικής αισιοδοξίας.
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
