Με μια ματιά
- Ο Κωνσταντίνος Θανόπουλος βλέπει τον χωρισμό αισιόδοξα, ως δήλωση αυτονομίας.
- Η δημιουργική του διαδικασία απαιτεί απόσταση από το βίωμα, με το τραγούδι να κυκλοφορεί μήνες μετά τη σύλληψή του.
- Η υποκριτική, παράλληλα με τη μουσική, υπήρξε καταλυτική για την προσωπική του ανάπτυξη.
- Πιστεύει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να αναπαραστήσει ό,τι βγαίνει από την ψυχή του καλλιτέχνη.
Στο πλατό του «Talk to Mad», η Αθηνά Κλήμη υποδέχτηκε τον Κωνσταντίνο Θανόπουλο για μια πρώτη γνωριμία που αποκάλυψε έναν καλλιτέχνη με όραμα, βάθος και μια ιδιαίτερη φιλοσοφία για τη δημιουργία. Ο Κωνσταντίνος, ο οποίος αυτή την περίοδο ξεχωρίζει με το νέο του single «Αν δεν μ’ αγαπάς», μίλησε για όλα όσα συνθέτουν την προσωπικότητά του, αποδεικνύοντας πως η μουσική δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά ο πυρήνας της καθημερινότητάς του.
Παρά τον μάλλον «δύσκολο» τίτλο του νέου του τραγουδιού, ο Κωνσταντίνος προσεγγίζει το θέμα του χωρισμού με μια αναπάντεχη αισιοδοξία. Για εκείνον, το τραγούδι είναι μια δήλωση αυτονομίας. Όπως εξηγεί: «Κοίταξε, εγώ το βλέπω αισιόδοξα γιατί αν δεν μ’ αγαπάς στο τέλος της μέρας δεν πειράζει. Φύγε απλά. Τι να κάνουμε τώρα;». Το ενδιαφέρον στοιχείο της δημιουργικής του διαδικασίας είναι η απόσταση που κρατά από το βίωμα τη στιγμή της συγγραφής. Αν και το τραγούδι είναι απόλυτα βιωματικό, με τον ίδιο να αποκαλύπτει πως ένας στίχος γράφτηκε ενώ κοίταζε από το παράθυρό του, το τελικό αποτέλεσμα κυκλοφόρησε δέκα μήνες μετά τη σύλληψή του. «Το έγραψα σε μια συνθήκη που ήμουν τελείως χαλαρός», εξομολογείται, αναδεικνύοντας πως η έμπνευση δεν ακολουθεί πάντα τη λογική της χρονικής στιγμής.
Η Καλλιόπη Ανταμπούφη και ο Σπύρος Σουρβίνος μιλούν στο Talk To MAD για την παράσταση «Αγγέλα»
Από το ωδείο στην καθιέρωση: Μια πορεία επιμονής
Η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε ως μια εσωτερική ανάγκη που χρειάστηκε χρόνο για να καλλιεργηθεί. Σε αντίθεση με το κλασικό σενάριο όπου οι γονείς παροτρύνουν το παιδί σε ένα ωδείο, ο Κωνσταντίνος χρειάστηκε πέντε χρόνια για να πείσει τους δικούς του να ξεκινήσει τις σπουδές του. «Πήρε χρόνια. Σκέψου ότι από το δημοτικό μέχρι το γυμνάσιο ήταν καμιά πενταετία σίγουρα. Τα κατάφερα όμως έτσι;», θυμάται με χαμόγελο. Από τον πρώτο κιόλας χρόνο στο ωδείο, κατάλαβε ότι η κλίση του δεν ήταν μόνο η ερμηνεία, αλλά και η σύνθεση, κάτι που έθεσε τις βάσεις για την πορεία του στον χώρο. Με επιρροές από καλλιτέχνες όπως ο Μιχάλης Χατζηγιάννης και ο Γιώργος Σαμπάνης, ο Κωνσταντίνος χτίζει μια καριέρα που βασίζεται στον συνδυασμό συναισθηματικής μπαλάντας και τεχνικής αρτιότητας.
Η υποκριτική ως εργαλείο εξέλιξης
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της πορείας του είναι η απόφασή του να σπουδάσει υποκριτική παράλληλα με τη μουσική. Αν και αρχικά η σκέψη του ήταν να χρησιμοποιήσει την υποκριτική ως μέσο για να ενισχύσει τις ερμηνείες του στο τραγούδι, η εμπειρία αυτή αποδείχθηκε καταλυτική για την προσωπική του ανάπτυξη. «Ίσως η καλύτερη επιλογή της ζωής μου. Είναι τρομερά, τρομακτικά μάλλον βοηθητικό σε όλα τα πράγματα, στην καθημερινότητά μου, στον τρόπο που τραγουδάω», αναφέρει ο ίδιος. Αυτή η «διπλή» ιδιότητα ανοίγει νέους ορίζοντες, με τον ίδιο να μην αποκλείει την επαγγελματική ενασχόληση με το θέατρο ή τον κινηματογράφο στο άμεσο μέλλον.
Τεχνητή νοημοσύνη και η αλήθεια του καλλιτέχνη
Στο καίριο ερώτημα για το αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να απειλήσει τη δημιουργία, ο Κωνσταντίνος παραμένει πιστός στην ανθρώπινη ψυχή. «Εγώ είμαι της άποψης ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει στην πραγματικότητα τη δύναμη αυτή των καλλιτεχνών που γράφουν. Γιατί αυτό που βγαίνει μέσα από την ψυχή δεν μπορεί να το αναπαραστήσει η τεχνητή νοημοσύνη, ό,τι και να γίνει», δηλώνει με πεποίθηση. Αν και παραδέχεται ότι έχει σκεφτεί, όπως όλοι οι νέοι καλλιτέχνες, τον ρόλο των social media στη διαμόρφωση ενός «viral» επιτυχίας, καταλήγει πως η αυθεντικότητα παραμένει το πιο δυνατό χαρτί: «Κάνουμε αυτό που μας αρέσει και αυτό θα μας οδηγήσει από μόνο του».
Ο διπλός ρόλος: Γυμναστής και καλλιτέχνης
Η καθημερινότητά του μοιράζεται ανάμεσα στις αίθουσες γυμναστικής, καθώς είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, και τα στούντιο ηχογράφησης. Πολλοί θα αναρωτιόνταν αν αυτοί οι δύο χώροι συγκρούονται, όμως ο Κωνσταντίνος βλέπει μια μαγική συμπληρωματικότητα. «Δεν πιστεύω ότι είναι κόντρα στην πραγματικότητα. Νομίζω ότι τα έχουμε βάλει στην αντίπερα όχθη μόνοι μας. Γιατί η μουσική είναι υγεία ψυχική και πνευματική, αναμφίδολα. Και η γυμναστική είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα». Για εκείνον, ο συνδυασμός αυτών των δύο προσφέρει μια ολότητα που δίνει ουσία στη ζωή του, αποδεικνύοντας πως ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης χρειάζεται τόσο την πνευματική όσο και τη σωματική πειθαρχία.
Για σχόλια, μηνύματα ή φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Mad.gr, επισκεφτείτε μας στο Facebook, επικοινωνήστε μέσω Twitter ή ακολουθήστε μας στο Instagram.
